Werkelijkheid en fictie (week V)

Werkelijkheid en fictie (week IV)

Ik stond vandaag bijna anderhalf uur op het station te wachten, zoals een idioot... Dacht eerst (om 13:04) dat ik de trein heb gemist, bleef dus op het station op de volgende trein te wachten; dacht rond 13:40 dat de trein vertraging heeft; 5 minuut later kreeg ik te horen dat: "...wegens een onverwachte storing rijden de treinen niet. Als het goed is rijdt de volgende trein om 15:04."

Probeerde dus samen met andere reizigers een bus te pakken om naar centraal station te gaan en hoorde inmiddels, dat de verkeer wordt hervaat en de trein van 14:04 rijdt wel; ging dus terug naar mijn spoor en wachtte geduldig; tja, een andere vertraging of de treinen uiteindelijk niet rijden? Nog een mededeling: "in plaats van de trein om 14:04 rijdt pas de volgende om 14:34, mogelijk met een vertraging. Onze excuses voor het ongemak." W.T.F.!?!

Daarom ben ik er niet op de les aanwezig van respect voor Steffi, die zou het zeker niet fijn vinden om mij te zien op het eind van de les. "Mijn excuses voor het ongemak, vooral namens NS.nl".

Onder: mijn selectie van week IV.

Werkelijkheid en fictie (week III-IV)

Vandaag bekeek ik mijn beeldmateriaal geproduceerd tijdens de afgelopen week en dacht meteen, dat een mens komt heel wat vreemde dingen tegen in zijn leven. God ver.., waar ik mee nou bezig hou? Wat heb ik eraan? Een bittere teleurstelling; en verder niks...

Heb dit week een paar uur doorgebracht aan een onderzoek: wat zijn de emoties nou? Hoe het onzichtbare zichtbaar maken? En nog op een individuele wijze, dat de toeschouwer meteen je eigen "handschrift" erkent. Ik begon op een gegeven moment me af te vragen, of ik alles rondom dit thema goed begrijp? En zo kwam ik een artikel tegen, die legt uit dat emoties ordenen onze leven. Dankzij hen weten we precies wat we willen en wat we juist niet willen. We praten erover net alsof ze een soort van onze interne supermogendheden waren, die ons duwen in de een of andere richting, mogendheden van welke voelen we de werking binnen onze lichaam, die continu veranderen en zijn niet altijd begrijpelijk voor ons of logisch. Emoties werken in de strikte zin met motivaties en zo fleuren ze allemaal de machinerie van onze denkprocessen op, activeren bepaalde manieren van houding, hantering en tot beslissingen komen.

Wij ervaren bijna de hele tijd een mix van gevoelens of hebben te maken met tinten van emoties in plaats van pure emoties. En juist de hele grote gamma van "de tinten" associëren we met kleuren.

Naar aanleiding van dit artikel en mijn gedachten ben ik tot een besluit gekomen om een film: "The girl with a pearl earring" te gaan kijken. En dat was het inderdaad! Een grote speel met kleuren en licht of schaduw. Zooo mooi... Een echte aanrader voor iedereen, die zich nog steeds iets te onzeker voelt op de emotionele gebied.

Een dag later heb ik de nieuwste film van Jarmusch gezien, namelijk: "The limits of control". Tja, dit is misschien niet een reuze kunstwerk, maar bevat wel wat inspirerende beelden; laat zien, hoe de grens tussen werkelijkheid en fictie dun is en hoe kunnen we gebruik maken van de alledaagse voorwerpen of situaties om te abstraheren over de grijze werkelijkheid.

Op een gegeven moment werd ook zoiets gezegd: "het is een feit, dat een bepaalde beeld door verschillende kleuren bekeken levert verschillende emoties en gevoelens op". Ik heb het dus uitgeprobeerd, maar moet zeggen, dat de resultaten spreken me niet aan; tja, denk, dat ik gewoon niet echt objectief kan zijn; het lijkt me altijd wat lastig om iets over mijn foto's te vertellen, eerlijk gezegd, voeg ik meestal mijn eigen interpretaties aan die beelden toe, maar dat betekent niet, dat ik gelijk heb...

Heb gemerkt, dat ik heel vaak een onleesbare voor de beschouwers betekenis aan een beeld probeer te geven, misschien door de sentimentele waarde, die een bepaald beeld voor mij heb en hier beginnen de trappen te verschijnen... Want mijn foto's communiceren niet. Of beter, mijn selectie communiceert niet. Ik kan niet foto's lezen. Of, ik lees de foto's onjuist. Wat een ellende zeg...

Heb de foto's nog en keer bekeken en kwam tot een idee om een dagboek te maken van een kortzichtig persoon of een persoon met problemen met zijn ogen (kortzichtigheid dus, hyperopia (verziendheid), daltonisme (kleublindheid), oogsiddering, 'lazy eye', astigmatisme). En nu ff een vraag, hoe ik door dit middel een emotionele dagboek op kan bouwen?

Werkelijkheid en fictie (week III)

FEEDBACK 28 NOV:

Is het nou nodig om er in dit verhaal nog een persoon ergens tussen te plaatsen? Misschien is het verhaal boeiend genoeg zonder de derde personage (hier bedoel ik mijzelf) in beeld te brengen? Hoe kan ik de intimiteit laten zien zonder gebruik maken van een bed en/of andere huiselijke voorwerpen? Komt het ook naar voren, als die twee in een publieke ruimte verschijnen? En wat dan? Wordt het niet interessanter als de gezichten van die twee jongens niet helemaal in beeld komen? Is het zichtbaar genoeg, dat het er op de detail foto's over twee mannen gaat?

WORDT VERVOLGD..

En nog twee andere combinaties...

...die sowieso te letterlijk zijn, maar lijkt me goed om hen ook op de weblog zetten, als de eerste (mislukte) stap in mijn onderzoek rondom mijn eigen emotionele kant;

Werkelijkheid en fictie (week I-III)

Een dagelijkse leven. Wat levert hij op? Glimlach of traan, saaiheid of een verassing, een warme maaltijd of in haast opgegeten sandwich, een telefoon van een oude goede vriend niet lang gezien of alleen in een café zitten tussen anonieme gezichten, een ander onverwachte factuur te betalen of een ook onverwachte gewonnen geldprijs enz. Emoties. Gevoelens. Sentimenten. Gemoedstoestanden. Een transparante in een zichtbare. Praten met je lief. Praten met je huisarts. Kijken naar je vijand. Kijken naar de net geboren kittens. Warme water onder douche. Stappen met een blote voet op net gebroken bord. Luisteren naar de zee. In een fabriek werken. Zweet. Chocolataart uit je eigen oven. Een medicijn doorbijten en slikken. Appeltaart smakken.

Dieper in mijzelf kijken. Een dagboek schrijven. Een dagboek, die ontstaat naar aanleiding van de wereld ervaren met al mijn zintuigen...

Day 1, 12 november, 09 22:39

Heloooou..., is there anybody home? ....nope... not really, well, I'm back..

Klaudiusz is playing squash I guess. And I'm tired as hell. I'll stay at home. Alone.

Shit!! my grandma's birthday today, how could I forget?!? My lovely grandma.. Probably she's already sleeping, so there is no point to wake her up right now just to congratulate. I'll call her tomorrow in the morning, hope she won't be angry.

Nooo.., she won't; she's just too wonderfull ;) Just like the donuts, she used to bake for me when I was a kid. That was such a great, carefree time.

My grandma.

Donuts.

A meadow behind the orchard.

Three lazy cows and..

..me. Me as the queen of de meadows and my own big dreams. Lying somewhere in the high grasses, eating donuts ;) and staring at the flowing clouds. That was a life. Donuts with a warm rosejam, clouds and my imagination..

Werkelijkheid en fictie (week I-II) vervolg

Wat is nou biseksualiteit? Want hier heb ik het zeker over. Volgens de sex-woordenboek:

Als je biseksueel bent, voel je je zowel tot jongens als tot meisjes aangetrokken.
· Partnerkeuze is dan niet in de eerste plaats gebaseerd op de sekse, maar op de persoonlijkheid van de ander. Biseksuelen kunnen de ene keer een relatie aangaan met een jongen en de andere keer met een meisje.
· Een biseksueel kan zonder probleem een monogame relatie aangaan met een jongen of een meisje. Maar voor sommige biseksuelen is zo'n relatie lastig. Hebben zij een vriend, dan verlangen ze naar contact met een meisje en andersom. Sommigen lossen dit op door soms met de ene en dan weer met de andere sekse een relatie aan te gaan of door een basisrelatie te hebben en daarnaast af en toe seksueel contact te hebben met iemand anders.

Dus hoe werkt het in mijn eigen alledaagse werkelijkheid? En of ik in staat ben om een standpunt te laten zien van een straight persoon die in relatie is met en bi-partner?

Ik heb meer of min een duidelijke beeld in mijn hoofd over wat ik wil vertellen en hoe; de enige in dit verhaal, die ik nog te wazig zie, ben ik. Ik als, in dit geval, de derde persoon, die accepteert behoeftes van de partner, maar blijft natuurlijk te zitten met zijn eigen gedachtes, behoeftes, emoties (hier denk ik over o.a. jaloersheid)en vragen.

Want waarom doe ik het eigenlijk? Waarom blijf ik elke dag aan mijn partner te wachten? Waarom kies ik niet voor een "normale" relatie? Wat is zo aantrekkelijk in mijn partner, dat ik tolereer zijn keus? Hoe zie en kijk ik naar zijn mannelijke partner? Hoe ervaar ik de verkering tussen die twee? Wat betekenen we nou allemaal voor elkaar?

En nu al die vragen in beeld nemen.. en ergens tussen mijzelf te plaatsen.

Een, lijkt me, goede tip van Stefi => een liefdesbrief met beelden combineren, zodat ik wel voelbaar in dit verhaal blijft, maar, net als ik van plan was, kan de verkering tussen die twee mannen visualiseren.

Nu vraag ik me ff af of een liefdesbrief beter is om een verhaal mee te beginnen of ik misschien een dagboek bij moet houden, waar all mijn gedachtes (naast foto's) centraal staan; waar ik een duidelijke standpunt kan nemen m.b.t. mijn positie in de mijne bijzondere werkelijkheid.

Werkelijkheid en fictie (week I-II)

Hoofdpersonage: Klaudiusz - mijn vriend;

Motivatie: Naar aanleiding van bestaande foto’s (kijk boven)van verschillende situaties/evenementen probeer ik een verhaal te creëren over een mannelijke personage, die normaal gesproken in een vaste, gelukkige relatie leeft met een vrouwelijke partner; maar blijkbaar heeft hij ook behoefte aan (sex)verkering met een andere persoon(en) van dezelfde geslacht zoals hij (op dit deel wil ik me namelijk focussen).

Naast zijn eigen, van de buitenkant gezien, gelukkige leven met een vrouw zit hij ook in een homo verkering, dat zijn vriendin volledig accepteert, maar wordt zorgvuldig door die tweeën voor de buitenwereld verborgen.

Ik heb natuurlijk een personage gekozen van mij dichts leefomgeving: eerst, omdat ik niet afhankelijk wil zijn van beschikbaarheid en gemoedstoestand van personen van buitenhuis,

twee, omdat Klaudiusz in zijn gedrag (volgens mij) wel de potentie heeft om overtuigend een rol te gaan spelen van een gay :)

drie, omdat ik nog nooit zo dicht van mijzelf ben geweest in mijn fotografisch onderzoek naar wat ik nou kan, wat ik durf aan de buitenwereld te laten zien (dat direct mijn eigen leven/geliefde betreft).

Werkelijkheid en fictie

De nieuwe opdracht is al binnen, deze keer een beetje anders; namelijk is hij verdeeld in twee losse opdrachten, waarvan een (doc. strategie: essayist) wordt door Stefi begeleidt en die andere (poëet) door Bas. Ik wil dus ook mijn eigen gedachten/onderzoeken voor beide begeleiders apart houden.

Het deel voor Bas zal ik in ieder geval in poëtische groen proberen te schrijven, en voor Stefi in intieme rood ;) Wat er uit komt en of/hoe zal het werken zal ik de komende dagen zelf zien.

Let's begin!

Beoordeling PERIODE 5

De straat waarin ik woon (week IV-V)

De straat waarin ik woon (week III)

Volgens advies van Bart ben ik verder gegaan met de serie 'kijkende mensen door mij bekeken'. Ik vond het moeilijk in realisatie, omdat men echt continu bezig met de camera moet zijn om de juiste momenten te kunnen opnemen. Maar zulke momenten wel bestaan! en ik hoef niks te verzinnen of ensceneren. Geduld is hier de sleutelwoord...

WORDT VERVOLGD!

De straat waarin ik woon (week I en II)

De straat waarin ik woon is kort en saai. Omdat hij ook vrij nieuw (1985) is, heb ik ook niets boeiend kunnen vinden in staatsarchief of internet. Een straat zonder geschiedenis. Een straat waarin iedereen binnenthuis leeft en blijkbaar geen behoefte heeft aan sociale burenleven.

Regelmatig zie ik mensen hun honden uitlaten en verder niks...

Tijdens mijn eerste fotografische onderzoek heb ik me gefocust op o.a. ramen van de voorkant van de huizen. Ze tonen in de gelijkheid van de typisch Nederlandse eengezinswoning buurt iets persoonlijkst, iets wat over de smaak en belangstelingen van de bewoners zegt; ze verbergen of juist laten zien hoe mijn buren in het echt zijn, wat ze doen als niemand kijkt (of ze denken, dat niemand kijkt...);

een raam als een spiegel;

en een raam, dat verhalen creëert;

een raam als een discrete middel voor observeren en momenten stelen;

Feedback van afgelopen zaterdag + mijn opmerkingen =>

BAS:

de overzichtelijke foto van de straat is een goede vertrekpunt voor de serie over mijn eigen straat, waar ik een mooi contrast kan laten zien door samenstellen van de foto's van de lege voorkanten van de huizen en de foto's met mensen erop (door mijn eigen raam gemakt)=>

De combinatie toont de verschil in tijdstippen => de huizen zien er net zo uit alsof ze verlaten zijn; de leegte, die deze beelden aantonen, is onecht, maar zo'n gevoel krijgt men als hij voor 4 uur in de namiddag door Dreischorstraat loopt:

Pas later merkt men, dat het leven er echt gebeurt en dat de straat een levende eenheid is; die mensen blijven doen wat ze willen/moeten doen zonder dat ik hen met mij directe aanwezigheid stoor. Ik heb wel gemerkt dat de afstand tussen mij en de raam, door welke ik de beweging op straat observeer, is noodzakelijk voor de juiste resultaat; de mensen zijn onbewust van mij aanwezigheid en daardoor blijven ze naturel gedragen. En dat is de bedoeling, om zonder interferentie(?) een goede observerende beeld te krijgen.

BART:

de foto is een goede vertrekpunt voor een serie over mensen, die iets bekijken/ergens naartoe kijken/iets of iemand observeren; die mensen weten ook niet, dat ik hen observeer, dat ik zie wat ze aan het doen zijn.

Bij deze serie heb ik een andere fotografische strategie genomen, ik maak opnames die later na de selectie als stil images zijn geëxporteerd. Voor mij is het een hele andere manier om te werken, waar op de esthetische kant (voor het eerst tijdens mijn studie) wordt niet opgelet. Maar de foto/serie foto's roept heel veel vragen op (wie is die persoon? wat doet hij daar en waarom? wat/wie zoekt hij? wat denkt hij? etc....) en dat is juist wat ik verder wil doen - kijkende mensen bekijken!

PERIODE 8 - het eindresultaat

...