Workshop met gastdocenten - Petra Stavast en Ringel Goslinga

memories of a mayope (het eindresultaat)

?

work in progress...

* music from the movie: The man without a past

Werkelijkheid en fictie (de laatste 2 weken)

Werkelijkheid en fictie (week V)

Werkelijkheid en fictie (week V)

Werkelijkheid en fictie (week IV)

Ik stond vandaag bijna anderhalf uur op het station te wachten, zoals een idioot... Dacht eerst (om 13:04) dat ik de trein heb gemist, bleef dus op het station op de volgende trein te wachten; dacht rond 13:40 dat de trein vertraging heeft; 5 minuut later kreeg ik te horen dat: "...wegens een onverwachte storing rijden de treinen niet. Als het goed is rijdt de volgende trein om 15:04."

Probeerde dus samen met andere reizigers een bus te pakken om naar centraal station te gaan en hoorde inmiddels, dat de verkeer wordt hervaat en de trein van 14:04 rijdt wel; ging dus terug naar mijn spoor en wachtte geduldig; tja, een andere vertraging of de treinen uiteindelijk niet rijden? Nog een mededeling: "in plaats van de trein om 14:04 rijdt pas de volgende om 14:34, mogelijk met een vertraging. Onze excuses voor het ongemak." W.T.F.!?!

Daarom ben ik er niet op de les aanwezig van respect voor Steffi, die zou het zeker niet fijn vinden om mij te zien op het eind van de les. "Mijn excuses voor het ongemak, vooral namens NS.nl".

Onder: mijn selectie van week IV.

Werkelijkheid en fictie (week III-IV)

Vandaag bekeek ik mijn beeldmateriaal geproduceerd tijdens de afgelopen week en dacht meteen, dat een mens komt heel wat vreemde dingen tegen in zijn leven. God ver.., waar ik mee nou bezig hou? Wat heb ik eraan? Een bittere teleurstelling; en verder niks...

Heb dit week een paar uur doorgebracht aan een onderzoek: wat zijn de emoties nou? Hoe het onzichtbare zichtbaar maken? En nog op een individuele wijze, dat de toeschouwer meteen je eigen "handschrift" erkent. Ik begon op een gegeven moment me af te vragen, of ik alles rondom dit thema goed begrijp? En zo kwam ik een artikel tegen, die legt uit dat emoties ordenen onze leven. Dankzij hen weten we precies wat we willen en wat we juist niet willen. We praten erover net alsof ze een soort van onze interne supermogendheden waren, die ons duwen in de een of andere richting, mogendheden van welke voelen we de werking binnen onze lichaam, die continu veranderen en zijn niet altijd begrijpelijk voor ons of logisch. Emoties werken in de strikte zin met motivaties en zo fleuren ze allemaal de machinerie van onze denkprocessen op, activeren bepaalde manieren van houding, hantering en tot beslissingen komen.

Wij ervaren bijna de hele tijd een mix van gevoelens of hebben te maken met tinten van emoties in plaats van pure emoties. En juist de hele grote gamma van "de tinten" associëren we met kleuren.

Naar aanleiding van dit artikel en mijn gedachten ben ik tot een besluit gekomen om een film: "The girl with a pearl earring" te gaan kijken. En dat was het inderdaad! Een grote speel met kleuren en licht of schaduw. Zooo mooi... Een echte aanrader voor iedereen, die zich nog steeds iets te onzeker voelt op de emotionele gebied.

Een dag later heb ik de nieuwste film van Jarmusch gezien, namelijk: "The limits of control". Tja, dit is misschien niet een reuze kunstwerk, maar bevat wel wat inspirerende beelden; laat zien, hoe de grens tussen werkelijkheid en fictie dun is en hoe kunnen we gebruik maken van de alledaagse voorwerpen of situaties om te abstraheren over de grijze werkelijkheid.

Op een gegeven moment werd ook zoiets gezegd: "het is een feit, dat een bepaalde beeld door verschillende kleuren bekeken levert verschillende emoties en gevoelens op". Ik heb het dus uitgeprobeerd, maar moet zeggen, dat de resultaten spreken me niet aan; tja, denk, dat ik gewoon niet echt objectief kan zijn; het lijkt me altijd wat lastig om iets over mijn foto's te vertellen, eerlijk gezegd, voeg ik meestal mijn eigen interpretaties aan die beelden toe, maar dat betekent niet, dat ik gelijk heb...

Heb gemerkt, dat ik heel vaak een onleesbare voor de beschouwers betekenis aan een beeld probeer te geven, misschien door de sentimentele waarde, die een bepaald beeld voor mij heb en hier beginnen de trappen te verschijnen... Want mijn foto's communiceren niet. Of beter, mijn selectie communiceert niet. Ik kan niet foto's lezen. Of, ik lees de foto's onjuist. Wat een ellende zeg...

Heb de foto's nog en keer bekeken en kwam tot een idee om een dagboek te maken van een kortzichtig persoon of een persoon met problemen met zijn ogen (kortzichtigheid dus, hyperopia (verziendheid), daltonisme (kleublindheid), oogsiddering, 'lazy eye', astigmatisme). En nu ff een vraag, hoe ik door dit middel een emotionele dagboek op kan bouwen?

Werkelijkheid en fictie (week III)

FEEDBACK 28 NOV:

Is het nou nodig om er in dit verhaal nog een persoon ergens tussen te plaatsen? Misschien is het verhaal boeiend genoeg zonder de derde personage (hier bedoel ik mijzelf) in beeld te brengen? Hoe kan ik de intimiteit laten zien zonder gebruik maken van een bed en/of andere huiselijke voorwerpen? Komt het ook naar voren, als die twee in een publieke ruimte verschijnen? En wat dan? Wordt het niet interessanter als de gezichten van die twee jongens niet helemaal in beeld komen? Is het zichtbaar genoeg, dat het er op de detail foto's over twee mannen gaat?

WORDT VERVOLGD..

En nog twee andere combinaties...

...die sowieso te letterlijk zijn, maar lijkt me goed om hen ook op de weblog zetten, als de eerste (mislukte) stap in mijn onderzoek rondom mijn eigen emotionele kant;