De straat waarin ik woon is kort en saai. Omdat hij ook vrij nieuw (1985) is, heb ik ook niets boeiend kunnen vinden in staatsarchief of internet. Een straat zonder geschiedenis. Een straat waarin iedereen binnenthuis leeft en blijkbaar geen behoefte heeft aan sociale burenleven.
Regelmatig zie ik mensen hun honden uitlaten en verder niks...
Tijdens mijn eerste fotografische onderzoek heb ik me gefocust op o.a. ramen van de voorkant van de huizen. Ze tonen in de gelijkheid van de typisch Nederlandse eengezinswoning buurt iets persoonlijkst, iets wat over de smaak en belangstelingen van de bewoners zegt; ze verbergen of juist laten zien hoe mijn buren in het echt zijn, wat ze doen als niemand kijkt (of ze denken, dat niemand kijkt...);
een raam als een spiegel;
en een raam, dat verhalen creëert;
een raam als een discrete middel voor observeren en momenten stelen; 
Feedback van afgelopen zaterdag + mijn opmerkingen =>BAS:
de overzichtelijke foto van de straat is een goede vertrekpunt voor de serie over mijn eigen straat, waar ik een mooi contrast kan laten zien door samenstellen van de foto's van de lege voorkanten van de huizen en de foto's met mensen erop (door mijn eigen raam gemakt)=>
De combinatie toont de verschil in tijdstippen => de huizen zien er net zo uit alsof ze verlaten zijn; de leegte, die deze beelden aantonen, is onecht, maar zo'n gevoel krijgt men als hij voor 4 uur in de namiddag door Dreischorstraat loopt:
Pas later merkt men, dat het leven er echt gebeurt en dat de straat een levende eenheid is; die mensen blijven doen wat ze willen/moeten doen zonder dat ik hen met mij directe aanwezigheid stoor. Ik heb wel gemerkt dat de afstand tussen mij en de raam, door welke ik de beweging op straat observeer, is noodzakelijk voor de juiste resultaat; de mensen zijn onbewust van mij aanwezigheid en daardoor blijven ze naturel gedragen. En dat is de bedoeling, om zonder interferentie(?) een goede observerende beeld te krijgen. 
BART:
de foto is een goede vertrekpunt voor een serie over mensen, die iets bekijken/ergens naartoe kijken/iets of iemand observeren; die mensen weten ook niet, dat ik hen observeer, dat ik zie wat ze aan het doen zijn.
Bij deze serie heb ik een andere fotografische strategie genomen, ik maak opnames die later na de selectie als stil images zijn geëxporteerd. Voor mij is het een hele andere manier om te werken, waar op de esthetische kant (voor het eerst tijdens mijn studie) wordt niet opgelet. Maar de foto/serie foto's roept heel veel vragen op (wie is die persoon? wat doet hij daar en waarom? wat/wie zoekt hij? wat denkt hij? etc....) en dat is juist wat ik verder wil doen - kijkende mensen bekijken!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz