a fairytale about one fat happiness and his shameless life

periode IX - tsjernobyl (presentatie)

2010-11-07T08:17:00.001+01:00

periode IX - tsjernobyl (selectie van eigen archief materiaal)

2010-11-07T08:09:00.003+01:00

periode IX - tsjernobyl (ontploffing)

2010-11-07T07:44:00.004+01:00

periode IX - tsjernobyl (maquette)

2010-11-07T07:16:00.007+01:00

control - presentatie

2010-11-07T06:47:00.003+01:00

Open publication - Free publishing - More trip

Periode VIII - portretten van NS medewerkers en conducteurs

2010-11-06T16:21:00.009+01:00

Periode VIII - Dortmund Airport

2010-11-06T16:10:00.002+01:00

'Ode aan een vriendschap' - periode 6 (een intieme portret)

2010-06-17T10:14:00.000+02:00

Kermis by Machos Iatrou

2010-04-08T09:40:00.002+02:00

MINOR GRAFISCH COMMUNICATIE/ILLUSTRATIE "De maaltijd" - eindresultaat

2010-03-22T15:13:00.006+01:00

Voor Marisa:

Voor Mathias:

Fascinating ugliness at Tate Modern

2010-03-11T15:37:00.008+01:00

Self mutilation by Gunter Brus and Kurt Kren:

Hermann Nitsch and his fascination for blood:

"This is one of the first paintings that Nitsch made using blood in the early 1960s. ‘I took cloth, wetted it with blood as well as pouring blood over it, then I fixed it on canvas’, the artist explained. The use of blood recurs consistently in Nitsch’s work, suggesting both sacrifice and redemption. His performance art is highly ritualistic and includes animal sacrifice, the splashing of warm blood and crucifixion. Nitsch believes art to be a self-purifying ceremony not only for himself, but also for the viewer."

Workshop met gastdocenten - Petra Stavast en Ringel Goslinga

2010-02-04T10:41:00.002+01:00

memories of a mayope (het eindresultaat)

2010-01-18T11:00:00.013+01:00

?

2010-01-11T09:37:00.002+01:00

work in progress...

* music from the movie: The man without a past

Werkelijkheid en fictie (week V)

2009-12-17T18:07:00.010+01:00

Werkelijkheid en fictie (week IV)

2009-12-05T15:27:00.006+01:00

Ik stond vandaag bijna anderhalf uur op het station te wachten, zoals een idioot... Dacht eerst (om 13:04) dat ik de trein heb gemist, bleef dus op het station op de volgende trein te wachten; dacht rond 13:40 dat de trein vertraging heeft; 5 minuut later kreeg ik te horen dat: "...wegens een onverwachte storing rijden de treinen niet. Als het goed is rijdt de volgende trein om 15:04."

Probeerde dus samen met andere reizigers een bus te pakken om naar centraal station te gaan en hoorde inmiddels, dat de verkeer wordt hervaat en de trein van 14:04 rijdt wel; ging dus terug naar mijn spoor en wachtte geduldig; tja, een andere vertraging of de treinen uiteindelijk niet rijden? Nog een mededeling: "in plaats van de trein om 14:04 rijdt pas de volgende om 14:34, mogelijk met een vertraging. Onze excuses voor het ongemak." W.T.F.!?!

Daarom ben ik er niet op de les aanwezig van respect voor Steffi, die zou het zeker niet fijn vinden om mij te zien op het eind van de les. "Mijn excuses voor het ongemak, vooral namens NS.nl".

Onder: mijn selectie van week IV.

Werkelijkheid en fictie (week III-IV)

2009-12-03T21:38:00.005+01:00

Vandaag bekeek ik mijn beeldmateriaal geproduceerd tijdens de afgelopen week en dacht meteen, dat een mens komt heel wat vreemde dingen tegen in zijn leven. God ver.., waar ik mee nou bezig hou? Wat heb ik eraan? Een bittere teleurstelling; en verder niks...

Heb dit week een paar uur doorgebracht aan een onderzoek: wat zijn de emoties nou? Hoe het onzichtbare zichtbaar maken? En nog op een individuele wijze, dat de toeschouwer meteen je eigen "handschrift" erkent. Ik begon op een gegeven moment me af te vragen, of ik alles rondom dit thema goed begrijp? En zo kwam ik een artikel tegen, die legt uit dat emoties ordenen onze leven. Dankzij hen weten we precies wat we willen en wat we juist niet willen. We praten erover net alsof ze een soort van onze interne supermogendheden waren, die ons duwen in de een of andere richting, mogendheden van welke voelen we de werking binnen onze lichaam, die continu veranderen en zijn niet altijd begrijpelijk voor ons of logisch. Emoties werken in de strikte zin met motivaties en zo fleuren ze allemaal de machinerie van onze denkprocessen op, activeren bepaalde manieren van houding, hantering en tot beslissingen komen.

Wij ervaren bijna de hele tijd een mix van gevoelens of hebben te maken met tinten van emoties in plaats van pure emoties. En juist de hele grote gamma van "de tinten" associëren we met kleuren.

Naar aanleiding van dit artikel en mijn gedachten ben ik tot een besluit gekomen om een film: "The girl with a pearl earring" te gaan kijken. En dat was het inderdaad! Een grote speel met kleuren en licht of schaduw. Zooo mooi... Een echte aanrader voor iedereen, die zich nog steeds iets te onzeker voelt op de emotionele gebied.

Een dag later heb ik de nieuwste film van Jarmusch gezien, namelijk: "The limits of control". Tja, dit is misschien niet een reuze kunstwerk, maar bevat wel wat inspirerende beelden; laat zien, hoe de grens tussen werkelijkheid en fictie dun is en hoe kunnen we gebruik maken van de alledaagse voorwerpen of situaties om te abstraheren over de grijze werkelijkheid.

Op een gegeven moment werd ook zoiets gezegd: "het is een feit, dat een bepaalde beeld door verschillende kleuren bekeken levert verschillende emoties en gevoelens op". Ik heb het dus uitgeprobeerd, maar moet zeggen, dat de resultaten spreken me niet aan; tja, denk, dat ik gewoon niet echt objectief kan zijn; het lijkt me altijd wat lastig om iets over mijn foto's te vertellen, eerlijk gezegd, voeg ik meestal mijn eigen interpretaties aan die beelden toe, maar dat betekent niet, dat ik gelijk heb...

Heb gemerkt, dat ik heel vaak een onleesbare voor de beschouwers betekenis aan een beeld probeer te geven, misschien door de sentimentele waarde, die een bepaald beeld voor mij heb en hier beginnen de trappen te verschijnen... Want mijn foto's communiceren niet. Of beter, mijn selectie communiceert niet. Ik kan niet foto's lezen. Of, ik lees de foto's onjuist. Wat een ellende zeg...

Heb de foto's nog en keer bekeken en kwam tot een idee om een dagboek te maken van een kortzichtig persoon of een persoon met problemen met zijn ogen (kortzichtigheid dus, hyperopia (verziendheid), daltonisme (kleublindheid), oogsiddering, 'lazy eye', astigmatisme). En nu ff een vraag, hoe ik door dit middel een emotionele dagboek op kan bouwen?

Werkelijkheid en fictie (week III)

2009-11-28T23:18:00.007+01:00

FEEDBACK 28 NOV:

Is het nou nodig om er in dit verhaal nog een persoon ergens tussen te plaatsen? Misschien is het verhaal boeiend genoeg zonder de derde personage (hier bedoel ik mijzelf) in beeld te brengen? Hoe kan ik de intimiteit laten zien zonder gebruik maken van een bed en/of andere huiselijke voorwerpen? Komt het ook naar voren, als die twee in een publieke ruimte verschijnen? En wat dan? Wordt het niet interessanter als de gezichten van die twee jongens niet helemaal in beeld komen? Is het zichtbaar genoeg, dat het er op de detail foto's over twee mannen gaat?

WORDT VERVOLGD..

En nog twee andere combinaties...

2009-11-27T08:55:00.003+01:00

...die sowieso te letterlijk zijn, maar lijkt me goed om hen ook op de weblog zetten, als de eerste (mislukte) stap in mijn onderzoek rondom mijn eigen emotionele kant;

Werkelijkheid en fictie (week I-III)

2009-11-23T10:20:00.009+01:00

Een dagelijkse leven. Wat levert hij op? Glimlach of traan, saaiheid of een verassing, een warme maaltijd of in haast opgegeten sandwich, een telefoon van een oude goede vriend niet lang gezien of alleen in een café zitten tussen anonieme gezichten, een ander onverwachte factuur te betalen of een ook onverwachte gewonnen geldprijs enz. Emoties. Gevoelens. Sentimenten. Gemoedstoestanden. Een transparante in een zichtbare. Praten met je lief. Praten met je huisarts. Kijken naar je vijand. Kijken naar de net geboren kittens. Warme water onder douche. Stappen met een blote voet op net gebroken bord. Luisteren naar de zee. In een fabriek werken. Zweet. Chocolataart uit je eigen oven. Een medicijn doorbijten en slikken. Appeltaart smakken.

Dieper in mijzelf kijken. Een dagboek schrijven. Een dagboek, die ontstaat naar aanleiding van de wereld ervaren met al mijn zintuigen...

Day 1, 12 november, 09 22:39

Heloooou..., is there anybody home? ....nope... not really, well, I'm back..

Klaudiusz is playing squash I guess. And I'm tired as hell. I'll stay at home. Alone.

Shit!! my grandma's birthday today, how could I forget?!? My lovely grandma.. Probably she's already sleeping, so there is no point to wake her up right now just to congratulate. I'll call her tomorrow in the morning, hope she won't be angry.

Nooo.., she won't; she's just too wonderfull ;) Just like the donuts, she used to bake for me when I was a kid. That was such a great, carefree time.

My grandma.

Donuts.

A meadow behind the orchard.

Three lazy cows and..

..me. Me as the queen of de meadows and my own big dreams. Lying somewhere in the high grasses, eating donuts ;) and staring at the flowing clouds. That was a life. Donuts with a warm rosejam, clouds and my imagination..

Werkelijkheid en fictie (week I-II) vervolg

2009-11-16T19:14:00.006+01:00

Wat is nou biseksualiteit? Want hier heb ik het zeker over. Volgens de sex-woordenboek:

Als je biseksueel bent, voel je je zowel tot jongens als tot meisjes aangetrokken.
· Partnerkeuze is dan niet in de eerste plaats gebaseerd op de sekse, maar op de persoonlijkheid van de ander. Biseksuelen kunnen de ene keer een relatie aangaan met een jongen en de andere keer met een meisje.
· Een biseksueel kan zonder probleem een monogame relatie aangaan met een jongen of een meisje. Maar voor sommige biseksuelen is zo'n relatie lastig. Hebben zij een vriend, dan verlangen ze naar contact met een meisje en andersom. Sommigen lossen dit op door soms met de ene en dan weer met de andere sekse een relatie aan te gaan of door een basisrelatie te hebben en daarnaast af en toe seksueel contact te hebben met iemand anders.

Dus hoe werkt het in mijn eigen alledaagse werkelijkheid? En of ik in staat ben om een standpunt te laten zien van een straight persoon die in relatie is met en bi-partner?

Ik heb meer of min een duidelijke beeld in mijn hoofd over wat ik wil vertellen en hoe; de enige in dit verhaal, die ik nog te wazig zie, ben ik. Ik als, in dit geval, de derde persoon, die accepteert behoeftes van de partner, maar blijft natuurlijk te zitten met zijn eigen gedachtes, behoeftes, emoties (hier denk ik over o.a. jaloersheid)en vragen.

Want waarom doe ik het eigenlijk? Waarom blijf ik elke dag aan mijn partner te wachten? Waarom kies ik niet voor een "normale" relatie? Wat is zo aantrekkelijk in mijn partner, dat ik tolereer zijn keus? Hoe zie en kijk ik naar zijn mannelijke partner? Hoe ervaar ik de verkering tussen die twee? Wat betekenen we nou allemaal voor elkaar?

En nu al die vragen in beeld nemen.. en ergens tussen mijzelf te plaatsen.

Een, lijkt me, goede tip van Stefi => een liefdesbrief met beelden combineren, zodat ik wel voelbaar in dit verhaal blijft, maar, net als ik van plan was, kan de verkering tussen die twee mannen visualiseren.

Nu vraag ik me ff af of een liefdesbrief beter is om een verhaal mee te beginnen of ik misschien een dagboek bij moet houden, waar all mijn gedachtes (naast foto's) centraal staan; waar ik een duidelijke standpunt kan nemen m.b.t. mijn positie in de mijne bijzondere werkelijkheid.

Werkelijkheid en fictie (week I-II)

2009-11-16T11:36:00.013+01:00

Hoofdpersonage: Klaudiusz - mijn vriend;

Motivatie: Naar aanleiding van bestaande foto’s (kijk boven)van verschillende situaties/evenementen probeer ik een verhaal te creëren over een mannelijke personage, die normaal gesproken in een vaste, gelukkige relatie leeft met een vrouwelijke partner; maar blijkbaar heeft hij ook behoefte aan (sex)verkering met een andere persoon(en) van dezelfde geslacht zoals hij (op dit deel wil ik me namelijk focussen).

Naast zijn eigen, van de buitenkant gezien, gelukkige leven met een vrouw zit hij ook in een homo verkering, dat zijn vriendin volledig accepteert, maar wordt zorgvuldig door die tweeën voor de buitenwereld verborgen.

Ik heb natuurlijk een personage gekozen van mij dichts leefomgeving: eerst, omdat ik niet afhankelijk wil zijn van beschikbaarheid en gemoedstoestand van personen van buitenhuis,

twee, omdat Klaudiusz in zijn gedrag (volgens mij) wel de potentie heeft om overtuigend een rol te gaan spelen van een gay :)

drie, omdat ik nog nooit zo dicht van mijzelf ben geweest in mijn fotografisch onderzoek naar wat ik nou kan, wat ik durf aan de buitenwereld te laten zien (dat direct mijn eigen leven/geliefde betreft).

Werkelijkheid en fictie

2009-11-16T11:18:00.004+01:00

De nieuwe opdracht is al binnen, deze keer een beetje anders; namelijk is hij verdeeld in twee losse opdrachten, waarvan een (doc. strategie: essayist) wordt door Stefi begeleidt en die andere (poëet) door Bas. Ik wil dus ook mijn eigen gedachten/onderzoeken voor beide begeleiders apart houden.

Het deel voor Bas zal ik in ieder geval in poëtische groen proberen te schrijven, en voor Stefi in intieme rood ;) Wat er uit komt en of/hoe zal het werken zal ik de komende dagen zelf zien.

Let's begin!

Beoordeling PERIODE 5

2009-11-16T09:44:00.006+01:00

De straat waarin ik woon (week IV-V)

2009-10-09T22:46:00.007+02:00

De straat waarin ik woon (week III)

2009-09-26T14:08:00.009+02:00

Volgens advies van Bart ben ik verder gegaan met de serie 'kijkende mensen door mij bekeken'. Ik vond het moeilijk in realisatie, omdat men echt continu bezig met de camera moet zijn om de juiste momenten te kunnen opnemen. Maar zulke momenten wel bestaan! en ik hoef niks te verzinnen of ensceneren. Geduld is hier de sleutelwoord...

WORDT VERVOLGD!

De straat waarin ik woon (week I en II)

2009-09-21T13:58:00.024+02:00

De straat waarin ik woon is kort en saai. Omdat hij ook vrij nieuw (1985) is, heb ik ook niets boeiend kunnen vinden in staatsarchief of internet. Een straat zonder geschiedenis. Een straat waarin iedereen binnenthuis leeft en blijkbaar geen behoefte heeft aan sociale burenleven.

Regelmatig zie ik mensen hun honden uitlaten en verder niks...

Tijdens mijn eerste fotografische onderzoek heb ik me gefocust op o.a. ramen van de voorkant van de huizen. Ze tonen in de gelijkheid van de typisch Nederlandse eengezinswoning buurt iets persoonlijkst, iets wat over de smaak en belangstelingen van de bewoners zegt; ze verbergen of juist laten zien hoe mijn buren in het echt zijn, wat ze doen als niemand kijkt (of ze denken, dat niemand kijkt...);

een raam als een spiegel;

en een raam, dat verhalen creëert;

een raam als een discrete middel voor observeren en momenten stelen;

Feedback van afgelopen zaterdag + mijn opmerkingen =>

BAS:

de overzichtelijke foto van de straat is een goede vertrekpunt voor de serie over mijn eigen straat, waar ik een mooi contrast kan laten zien door samenstellen van de foto's van de lege voorkanten van de huizen en de foto's met mensen erop (door mijn eigen raam gemakt)=>

De combinatie toont de verschil in tijdstippen => de huizen zien er net zo uit alsof ze verlaten zijn; de leegte, die deze beelden aantonen, is onecht, maar zo'n gevoel krijgt men als hij voor 4 uur in de namiddag door Dreischorstraat loopt:

Pas later merkt men, dat het leven er echt gebeurt en dat de straat een levende eenheid is; die mensen blijven doen wat ze willen/moeten doen zonder dat ik hen met mij directe aanwezigheid stoor. Ik heb wel gemerkt dat de afstand tussen mij en de raam, door welke ik de beweging op straat observeer, is noodzakelijk voor de juiste resultaat; de mensen zijn onbewust van mij aanwezigheid en daardoor blijven ze naturel gedragen. En dat is de bedoeling, om zonder interferentie(?) een goede observerende beeld te krijgen.

BART:

de foto is een goede vertrekpunt voor een serie over mensen, die iets bekijken/ergens naartoe kijken/iets of iemand observeren; die mensen weten ook niet, dat ik hen observeer, dat ik zie wat ze aan het doen zijn.

Bij deze serie heb ik een andere fotografische strategie genomen, ik maak opnames die later na de selectie als stil images zijn geëxporteerd. Voor mij is het een hele andere manier om te werken, waar op de esthetische kant (voor het eerst tijdens mijn studie) wordt niet opgelet. Maar de foto/serie foto's roept heel veel vragen op (wie is die persoon? wat doet hij daar en waarom? wat/wie zoekt hij? wat denkt hij? etc....) en dat is juist wat ik verder wil doen - kijkende mensen bekijken!

PERIODE 8 - het eindresultaat

2009-06-16T13:26:00.002+02:00

...

2009-06-11T11:17:00.004+02:00

Literatuur, teksten

2009-06-11T08:18:00.007+02:00

Food

2009-06-11T07:54:00.007+02:00

Powyzsze zdjecia naleza do Eli prowadzacej bloga mybestfood; na cele obecnego projektu szkolnego, w ktorym musialam pracowac rowniez ze zdjeciami archiwalnymi, znalezionymi, zapozyczonymi zapozyczylam powyzsze trzy zdjecia, z ktorych jedno najprawdopodobniej zagosci na koncowej prezentacji. Niestety z braku czasu (egzamin mam w przyszla sobote) nie poprosilam o zgode autorki na wykorzystanie jednego z powyzszych zdjec, przy czym nadmieniam, ze zdjecia sa calkowicie jej autorstwa. Z gory dziekuje za wyrozumialosc i pozwole sobie zaprosic odwiedzajacych mojego bloga do przepysznej kuchni Eli ;)

Family

2009-06-10T19:45:00.006+02:00

Rusische iconografie

2009-06-10T19:41:00.005+02:00

Ik als een fotografe

2009-06-10T10:59:00.003+02:00

Een spelend kind

2009-06-10T10:37:00.006+02:00

De zee/strand

2009-06-10T10:31:00.010+02:00

De hemel

2009-06-10T10:29:00.006+02:00

Ik

2009-06-10T10:26:00.006+02:00

Klaud

2009-06-10T10:21:00.009+02:00

Het zwarte gat - UPDATE

2009-06-09T20:07:00.007+02:00

Als ik eens geen mogelijkheid meer heb om de wereld met mijn ogen te bewonderen en voor dit gelegenheid zou ik 10-12 beelden mogen maken, die mij herinneringen brengen over wie ik ben en wat ik mis, wat voor beelden zouden dat kunnen zijn? Wat zou ik graag willen verzamelen en bewaren, als ik eens zou opgesloten zijn in mijn eigen zwarte gat, een nieuwe voor mij werkelijkheid, waaruit geen vlucht naar de daglicht is? Wat voor criteria zou ik stellen bij het kiezen van beelden? Wat zou ik nooit willen missen en met welke voorwerpen, gebeurtenissen, situaties, mensen zou ik makkelijk een afscheid kunnen nemen? Wordt dan beter voor mij om alles letterlijk te registreren om de werkelijke beeld te onthouden of het juist gunstiger is om sommige herinneringen abstract vast te legen en wat ruimte houden voor mijn verbeelding?

Wat zou ik dus nooit willen vergeten?

- het gezicht van mijn vriendje, met wie ik samen bijna 11 jaar ben,

- mijn eigen gezicht, die op mijn lang tijd geleden overleden moeder lijkt,

- mijn familiegenoten, die ik in mijn vaderland heb gelaten en die ik zeer erg mis,

- de hemel, die ik zo graag bekijk van een liggende in grass houding,

- de natuur alsook mooie landschappen, bergen dus en/of zee - mijn favoriete plekken, die tegelijkertijd te monumentaal zijn om hen met een blik om te ringen,

- het eten, dat ik eerst altijd met mijn ogen “smaak”,

- boeken, teksten, literatuur gewoon, waarvan ik hou en zonder kan niet,

- allerlei kunstzinnige werk en vooral de Russische iconografie, die ik me zo goed herinner van mijn vroege jeugd, toen ik nog regelmatig naar de kerk ging; ik geloof in kerk niet, maar ben nog steeds vol van respect voor de kunstzinnige schilderijen op de kerkplafond en de daar bijbehorende iconen,

- ik als een fotografe, als een observatrice van het nu,

- een kind, een luchthartig spellende/glimlachende kind nog onbewust van al die bestaande kwaad om hem heen; een kind, dat de wereld mooier maakt;

Volgens mijn idee moet ik de beelden duidelijk (bijna letterlijk) maken om hen zo te kunnen herinneren, maar ze moeten ook leesbaar voor de toeschouwer zijn. Mijn eerste pogingen zijn mislukt geweest, die door mij gekozen beelden communiceerden niet, waren te mooi, hadden geen verband met elkaar, vormden geen verhaal, zeiden niets over mijn belangstellingen of de verband tussen mij en dit wat op de foto's stond. Volgens de laatste advies van Bart en Mels heb ik van een kleur rolletje met 12 opnames precies 12 beelden moeten maken, die ook de laatste 12 beelden voor mij zullen zijn, die ik tot mijn laatste dag zal herinneren. Een rolletje met allemaal gelukte foto's. Nu ff een vraag of dat mogelijk is. Denk ik niet, want weet al nu dat ertussen zeker drie zitten, die ik niet meer wil gebruiken, dus de presentatievorm => een contactsheet maken, ev. vergroten en op een grote lichtbak te leggen is niet meer van toepassing. Gelukkig ben ik inmiddels tot een andere idee gekomen, namelijk iets wat heel veel beter bij dit opdracht zelf past. Hier bedoel ik de grote spoed, die assisteert bij een operatie: zsm verzamelen alles wat belangrijk voor mijzelf is, voordat ik blind wordt. Op deze manier heb ik al die beelden in een super stoere programma Poladroid naar polaroid foto's omgezet, om de haast te laten zien, met welke ik de zorgvuldige selectie voor mijn geheugen heb gedaan. Alleen twijfel ik nu, of het afdrukken van die foto's op een doorzichtige papier en leggen dit op een lichtbak de goede oplossing is. Ik vraag me nu af, of er misschien een doos/schatkist met al die foto's erin niet een betere oplossing is...

Blindheid als een zwarte gat

2009-05-05T13:08:00.007+02:00

Dat was mijn eerste associatie met het zwarte gat => vanaf beweging naar stillstand => vanaf gezondheid - door een ongeluk/ziekte - naar handicap = bjv. blindheid, die een toestand is waarvan een persoon niet kan ontsnappen.

Blindheid - een beperking of een uitdaging?

The past in the present - letterlijk => een persoon, die wegens een ziekte blind wordt, leeft nu maar ook in het verleden; 'kijkt' naar de tegenwoordige wereld met zijn ogen van het verleden; lives with memories...

FEEDBACK:

1) Welke beelden van mijn 'nu' zou ik willen verzamelen en onthouden voordat ik blind word? waarom en wat voor?

2) Dat mogen slechts die beelden zijn die ik met andere zintuigen niet kan ervaren;

3) Wat zou ik meenemen als ik bijvoorbeeld 4 of 5 dingen mocht uitzoeken en de rest van al mijn bezittingen moest achterlaten om de een of andere reden?

wordt vervolgd...

Het zwarte gat

2009-05-05T12:09:00.004+02:00

HET ZWARTE GAT

=> the past in the present

onderzoeken en gebruik maken van verschillende archieven, die een bron worden voor mijn persoonlijke verteling;

=> het onzichtbare zichtbaar maken

...

Opdrachten voor Henk

2009-04-24T08:40:00.004+02:00

CROWD - background no.1

2009-03-28T22:26:00.002+01:00

Het storyboard en het liedje

2009-03-15T14:39:00.008+01:00

1) I didn't have any summer romance

nobody bothered

to break my heart in two

2) while others were fooled

by the sweet words

someone vowed

3) I was the one who made

company a crowd

4) I didn't walk down the beach

in a trance

5) or listened to little white lies

that sounded true

6) and no one could be as blue

as i was in the fall

'cause i didn't have any

summer romance at all

Tja, schetsen is niet mijn sterkste kant...

Mijn idee en synopsis

2009-03-15T13:15:00.005+01:00

Het wordt natuurlijk een cut-out animatie - zoiets wou ik altijd proberen doen. Mijn eerste gedachten leidden mij meteen naar Monthy Python's Flying Circus en andere:

waar tekeningen en bestaande foto's creëren samen een heel simpele maar prachtige visuele effect. Ik heb al vroeger nagedacht over een animatiekarakter en ben tot een besluit gekomen om deze keer van mijn portret gebruik te maken. Ik in associatie met Mary Poppins.

Het idee dus was om op basis van een bestaande interview (met bjv. een politieke uitspraak) in combinatie van foto's (door een vriendin van mij gemakt) een cut-out animatie te maken. Maar omdat ik niks interessant heb kunnen vinden of iets die bij de animatie personage past, koos ik uiteindelijk voor een liedje van Simone White: 'I didn't have any summer romance'.

Basic principles

2009-03-15T13:01:00.001+01:00

Minor animatie - opdrachten

2009-03-15T12:45:00.005+01:00

HOOFD OPDRACHT:

De term 'animatie' komt van het latijnse woord 'animare': leven inblazen, tot leven wekken. En dat is precies wat animatie doet. Tekeningen, objecten of computerimages, die uit zichzelf nooit kunnen bewegen, tot leven wekken.

Er bestaan verschillende technieken, maar in deze minor beperken we ons tot 2-D animatie: teken animatie of cut-out animatie.

Het productieproces ziet er als volgt uit:

HET IDEE (meteen het belangrijkste; zonder een goed idee wordt het niks)

DE SYNOPSIS: in een paar zinnen maak je je idee duidelijk.

HET SCENARIO: je beschrijft je film uitgebreider.

HET STORYBOARD: je verbeeldt je scenario door middel van tekeningen.

DE PRODUCTIE: het daadwerkelijk animeren.

DE POSTPRODUCTIE: je monteert je film en voorziet deze van geluid.

(...) Voorlopig is het van belang dat je goed nadenkt, wat jij wilt laten bewegen en hoe. Wil je een verhaal vertellen of niet? In welke techniek? Heeft het iets met je vakgebied te maken of juist helemaal niet?

In principe ben je helemaal vrij in keuze, maar...: animatie is een tijdrovende bezigheid, dus: houd het eenvoudig!

SCHRIJFOPDRACHT:

Maak een schriftelijke analyse van de animatiefilm:

OH, WHAT A KNIGHT van Paul Driessen

De volgende aspecten dienen aan de orde te komen:

1. synopsis

2. scenario

3. karakteromschrijving

4. karakterontwikkeling

5. montage

6. timing

7. kadrering en compositie

8. geluid (+Foley geluid)

9. grafisch karakter

10. credits

11. korte biografie van de maker

12. persoonlijke filmkritiek

Marseille (Friol)

2009-02-24T16:57:00.007+01:00

Experimenteren met een mannequin, licht en schaduwen..

2009-01-15T15:24:00.004+01:00

2009-01-15T13:42:00.004+01:00

Uiteindelijk na heel veel nadenken en proberen hoe een definitieve documentaire versie moet eruitzien, ben ik tot een idee gekomen dat "de plezier uit angst" hoeft niet alleen maar werkelijkheid te veerbeelden. Ik ben tussendoor besloten om geen andere mensen te zoeken en benaderen, die mogelijk mee kunnen doen, maar een portret van mijzelf te scheppen in confrontatie met angst en de plezier dat ik in de angstgevoel zoekt. Heb met mijn vrienden en kennissen het thema besproken en iedereen was eens, dat het ook fictie kan uitbeelden en met onze fantasie te maken hebben. Eigenlijk waarom niet? In de "plezier uit angst" gaat het erom dat we heel veel te maken hebben met onze verbeeldingskracht, die verder leidt tot het opwekken van de angstgevoel. Fantasie is toch een grote gedeelte van onze leven, die ene fantaseren op het gebied van werkelijkheid, over dit wat ze direct kunnen zien, wat ze wel of niet kunnen aanraken, die andere creëren nieuwe wezens, bouwen heel aparte werelden op en uiteindelijk plaatsen alles in onze werkelijkheid. Hierbij bedoel ik films, games, pretparken enz. om de spannende relatie tussen mens en zijn fantasie te ontwikkelen. En precies op dit soort dingen, die om interactie met een menselijke wezen vragen, wil ik me concentreren.

...to be continued

Eerste foto's en feedback

2009-01-15T13:29:00.004+01:00

Helaas zijn de foto's niet gelukt, zeggen niets op de documentaire wijze. Van Bart en Noud kreeg ik een feedback, eigenlijk vragen, die moeten beantwoordt worden:

- wat zijn de plaatsen van ongemak/angst?

- wat is in het thema "Lichamelijk genot" de reden om dit gebouw te fotograferen?

- wat is je vraag over jouw eigen foto's?

- wanneer ben je bang?

- wat doe je nog meer om je bang te voelen? momenten wanneer je bang bent in beeld omzetten..

- het gaat om een "gevoel", zoek het gebied op waar je bang bent..

- moet een vorm van realiteit in blijven zitten!!!!

- maak een lijst met momenten, situaties, omgevingen;

Plezier uit angst - vervolg

2009-01-11T15:03:00.006+01:00

1. Thema tegenovergesteld aan lichamelijk genot?

2. Wat zit achter "plezier uit angst"?

3. Welke verdieping zoek ik?

4. Wat is mijn onderzoeksvraag?

Het was voor sommigen wel raar dat ik zo'n thema heb gekozen om met onderzoek verder te gaan en uiteindelijk de "plezier uit angst" te verbeelden, omdat er niet iedereen eens was dat men echt behoefte aan heeft om een veilig angstgevoel op te wekken. Voor mij is het normaal, maar misschien ben ik niet helemaal normaal dacht ik na de eerste groepsbespreking. Heb ik dus verder moeten zoeken of er wel mensen bestaan die het ook leuk vinden om soms bang te zijn en wat ze het meest doen in dat geval. En heb gevonden. Een artikel dat vertelt waarom men soms wel behoefte eraan heeft...

Een menselijk wezen, behalve dat hij een natuurlijke behoefte heeft aan veiligheid, blijdschap, rust, plezier etc. heeft hij ook soms nodig om bang te zijn. Waarom? In een essay van XVIII eeuw van John en Anna Laetitia Aikin: "On the pleasure derived from objects of terror" en een artikel (ook van dezelfde schrijvers) "An enquiry into those kind of distress which excite agreeable sensations" heb ik gelezen, dat volgens de schrijvers ieder mens heeft twee gezichten en beide van hen (de lichte alsook de donkere) heeft vervulling nodig. De sleutel ligt in proporties zeker, want een constant gevoel van gevaar en onzekerheid mat mentaal af en een juiste dosering loutert.

De tijd brengt veranderingen mee. De wereld is tegenwoordig anders dan vroeger alsook een mens. Maar in ieder van ons is nog een deel van een primitieve mens, die in de prehistorische tijden zeker vaker en langer onder invloed van angst was. Eigenlijk waren vrees, onzekerheid en stress een vastgeroeste element van zijn leven. Tegenwoordig is het anders. Wij leven in rustige en zekere tijden vergelijken met de oertijden, de gebrek aan angst moeten we dus op een andere manier vervullen. En volgens de schrijvers dat is de reden waarom men af en toe een angstgevoel wekt op.

Volgens een ander schrijver, namelijk H.P. Lovecraft en zijn "Supernatural horror in literature" fascineert ons alles wat bovenmenselijk, fenomenaal, miraculeus is. Een mens, die vanuit zijn oorspronkelijkheid behoefte heeft aan religie en eert God of andere godheden, tijdens (bijvoorbeeld) lezen van een boek over bovennatuurlijke verschijnsels ervaart hij iets als een religieus belevenis. Ondanks dus angst voor buitenaards of bovennatuurlijke verschijnsels, fascineert dat hem en trekt aan. Hier moet ik nog iets over magnetisme van angst zelf vermelden, namelijk heeft de tegenwoordige mens, die leeft in tijden waar materialisme neemt de plaats van religie en geloven in, geen ruimte meer voor het vervullen van zijn spiritualiteit. En daarom probeert hij in literatuur of andere media de vervulling vinden.

En nu, welke verdieping zoek ik zelf?

Ik vind het meer realistisch om ff terug naar de antieke Griekenland te gaan en rondom KATHARSIS te zoeken. In de oudheid vonden plaats eerste optredens (tragedie), die waren bedoeld om bij een toeschouwer katharsis te veroorzaken (louteren, ontladen van emoties in een veilige vorm van observeren van een toneelkunst). Tegenwoordig zijn alle horrors, drama, thrillers enz. gebaseerd op de antieke tragedie en de functie ervan is duidelijk: ze brengen voor de toeschouwers louteren alsook troost mee, omdat maakt niet uit wat gebeurt aan ons - de film/boek personage is altijd in minder comfortabele situatie en dit wat wij ervaren is niks vergelijken met deze wat gebeurt op de glazen scherm.

Mijn onderzoeksvraag dus is: wanneer is angst nog een plezier en wanner wordt het een puur angst/paniek? Wat/waar is de grens?

Notities

2008-12-04T18:09:00.005+01:00

VREES/BANG ZIJN

ADRENALINE

(BEHOEFTE AAN EXTREME/INTENSE BELEVENISSEN)

LICHAM:

- kippenvel

- schreeuw

- (oog)pupil

- een onrustige ademhaling

- zwet druppels

OORZAAKEN:

* duisternis

* mist

PLEKKEN:

- bos

- begraafplaats

- kelder/schuur

- donkere straat

- spookstad/spookhuis

* mysterie

* geesten oproepen

* magie (zwarte magie bedrijven)

WEL ENG/EXCITING, OOK OVERDAG:

- horror/thriller/ghost story

- pretpark (rollercoasters)

- riskante spelletjes

to be continued...

Scary movies, rollercoasters and everything what makes us feel scared under controll

2008-11-30T18:19:00.019+01:00

The first fragment of "Blair witch project" the movie tells a story of a group young people making a documentary about a witch from Blair. Everyone knows the picture, so the further description is unnecessary, just take a look...

Another fragment ("Death Proof") shows a pretty risky but somehow attractive sort of entertainment, what is considered to be a great (scary!) fun by lot of us...

Why sometimes do we undertake a task to get in a roof of a high building? Just to check out the distance between the ground and the point where we are? Or maybe take a look over the area around us? Or might be that we'd like to find a satisfaction in beeing scared and having controll under it? ("Stranger than Fiction")

...and something nasty, unjust, intolerable, unethical and still fun for some people => short fragment of "Funny Games" (parallel to "The Strangers", where the only conversation between victims and murderers looks so:

V.: Why are you doing this to us?

M.: ...because you were home...)

ENGLISH SUBTITLES FOR THIS FRAGMENT:

-Would you sit down?

Can you give me your gloves?

...only it's all inverted. But of course all these predictions are wrong so as to avoid a panic. But now Kelvin knows how it really is... and wants to warn his wife and daughter in time. But the problem is not only getting from the world of antimatter to reality, but also to regain communication -

- Look! Now that's a sporting attitude!

Hey, look out, fatso! I thought you were a non-swimmer. Go and get the widow. She'll feel lonely otherwise.

- Would you mind cooperating?

- It's not easy. Otherwise I might hurt you.

- So. Where was I?

- The communication problems between matter and antimatter.

- Exactly. As if you were in a black hole! Gravitation is so strong that nothing can escape it: absolute silence.

- By the way, what's the time?

- What?

- What's the time?

- Just after eight.

- Already?

- Why? The deadline was at 9:00. She had almost an hour left!

- Firstly, it was too hard to sail like that, and secondly, I'm starting to get hungry.

- That's true.

- ...when Kelvin overcomes gravitation, it turns out that one universe is real, but the other is just a fiction.

- How does that happen?

- What do I know! It was a kind of model projection in cyberspace.

- And where is your hero now? In reality or fiction?

- His family is in reality and he's in fiction.

- But the fiction is real, isn't it?

- How do you mean?

- Well, you see it in the film, right?

- Of course.

- so, it's just as real as the reality which you see likewise, right?

- Crap.

- Why?

- Is anyone awake yet?

- Who is it?

- Good morning to you. Sorry to disturb you so early, but I've come from Anna's.

- And?

- Don't you remember me? Yesterday afternoon, on the jetty. I'm Paul.

- Oh, yes.

- Good morning.

- Morning. Anna sent me. We had guests arrive unexpectedly this morning... and she wonders if you could spare her a few eggs?

- I think so.

- Come in. Wait a minute.

**********************************************************************

And the last fragment ("Fight Club") which goes without saying.

Some other examples of this physical pleasure below:

...and one link more to the scary creativity of Zdzislaw Beksinski =>

http://www.beksinski.pl/

...to be continued...

24. Verlangen (Dhammapada: Tanhavagga)

2008-10-12T15:12:00.002+02:00

334

Iemand die een nalatig leven leidt:
Zijn verlangen groeit als een klimplant.
Hij springt van leven tot leven,
Als een aap in het bos, die naar fruit verlangt.

335

Wie in deze wereld overwonnen wordt
Door dit ellendige begeren en verlangen:
Zijn zorgen groeien,
Als gras na de regen.

336

Wie in deze wereld verlangen overwint,
Dat zo ellendig is, en moeilijk te verslaan:
Zijn zorgen vallen weg van hem,
Als waterdruppels van een lotusbloem.

337

Aan al wie hier nu samen zijn:
'Wees gezegend,' zeg ik jullie.
Graaf de wortel van verlangen op,
Als wie profijt in de Birana–wortel zoekt.
Laat jezelf niet, als riet in een rivier,
Keer op keer door Māra gebroken worden.

338

Zoals een omgekapte boom weer tot groei kan komen
Indien haar wortels sterk zijn, en onbeschadigd;
Zo zal sluimerend verlangen, als het niet verwijderd is,
Steeds weer opnieuw dit lijden veroorzaken.

339

In wie de zesendertig stromen krachtig zijn,
Welke hem al stromend leiden naar plezier:
Zijn intenties zijn verbonden met verlangen,
En zij leiden hem naar de verkeerde visie.

340

De stromen stromen overal;
De klimplant klimt omhoog en vestigt zich.
Als je ziet dat de klimplant opgekomen is:
Snijdt de wortel dan af met behulp van wijsheid.

341

De vreugdes die mensen ervaren
Zijn constant in beweging en vol verlangen.
Wie, gehecht aan plezier, geluk zoekt:
Zij ondergaan dan geboorte en verval.

342

Omhuld door verlangen, rennen mensen rond
Gelijk een haas die vastzit in een strik.
Gebonden door het hechten aan de ketens
Ervaren ze steeds weer lijden — een lange tijd.

343

Omhuld door verlangen, rennen mensen rond
Gelijk een haas die vastzit in een strik.
Daarom dien je verlangen te verwijderen,
En te wensen voor passieloosheid in jezelf.

344

Wie vrij van verlangen, gericht is op het bos,
En bevrijd uit het bos, terugrent naar het bos:
Kom en kijk naar die persoon:
Bevrijd, rent hij naar een keten!

345 — 346

Die ketens gemaakt van ijzer, hout of gras:
Die zijn niet echt sterk, zo zeggen de wijzen.
Maar gepassioneerde toewijding
Aan juwelen, sieraden, zonen en vrouwen:

Dát is de sterke keten, zo zeggen de wijzen.
Het trekt je ten onder, is soepel en moeilijk los te maken.
Met dit doorgesneden, reizen de monniken;
Zonder affectie — zintuiglijk genot is verlaten.

347

Wie door verlangen opgewonden in de stroom valt,
Als een spin in zijn eigen web gevangen:
Met dit doorgesneden, reizen de wijzen
Zonder affectie — al het lijden is verlaten.

348

Laat het verleden, de toekomst en het heden gaan;
Overgestoken naar de andere kant van het bestaan.
De geest is dan helemaal en overal bevrijd:
Je zult geboorte en verval niet meer opnieuw benaderen.

349

Wie vermaald wordt door zijn gedachten,
En met sterke passie, alleen het mooie ziet:
Zijn verlangen groeit steeds meer.
Heus: hij maakt zijn ketens sterker.

350

Maar wie zich verheugd in het stillen der gedachten,
Op het onaangename mediteert, en altijd aandachtig is:
Hij maakt er werkelijk een einde aan:
Hij zal de ketens van Māra verbreken.

351

Perfectie bereikt, onbevreesd,
Zonder verlangen en smetten,
De pijlen van het bestaan gebroken:
Dít is zijn laatste leven.

352

Hij is zonder verlangen en zonder hechten:
En hij is vaardig in de taalkunde.
Hij kent de woorden en samenvoegingen
En weet hun correcte volgorde.
Men noemt hem dan: een grote wijze,
En een held; iemand die zijn laatste leven leidt.

353

Ik heb alles veroverd; ik weet alles;
Betreffende alle dingen ben ik vrij van vervuiling.
Ik heb alles verlaten, en ik ben bevrijd
Door de vernietiging van verlangen.
Ik ben zelf, alleen, tot volledig begrip gekomen.
Wie dan zal ik als mijn leraar aanwijzen?

354

Het geven van Dhamma overtreft alle andere giften;
De smaak van Dhamma overtreft alle andere smaken;
De vreugde van Dhamma overtreft alle andere vreugdes;
De vernietiging van verlangen overwint al het lijden.

355

Rijkdommen leiden tot de ondergang van de dwaas,
Maar niet van diegenen op zoek naar de overkant.
Door zijn verlangen naar rijdom brengt de dwaas
Zichzelf en ook anderen tot hun ondergang.

356

Akkers worden bedorven door onkruid;
De mensheid wordt bedorven door passie.
Gaven gegeven aan passielozen
Dragen daarom een grote vrucht.

357

Akkers worden bedorven door onkruid;
De mensheid wordt bedorven door haat.
Gaven gegeven aan haatlozen
Dragen daarom een grote vrucht.

358

Akkers worden bedorven door onkruid;
De mensheid wordt bedorven door onwetendheid.
Gaven gegeven aan wie zonder onwetendheid is
Dragen daarom een grote vrucht.

359

Akkers worden bedorven door onkruid;
De mensheid wordt bedorven door verlangen.
Giften gegeven aan wie zonder verlangen is
Dragen daarom een grote vrucht.

De werkelijkheid 100x100, 10x10 en 1x1 meter.

2008-10-12T12:40:00.000+02:00

" (...) in dit blok ga jij de confrontatie aan met de toevallige werkelijkheid. Je stort jezelf in een stedelijk gebied naar keuze, verricht research naar dit afgebakende stuk "realiteit", ontwikkelt al fotograferend/filmend een concept/benadering om dit terrein van een origineel commentaar te voorzien en werkt dit concept verder uit in een museale wandpresentatie/bioscoopervaring."

Ik heb gekozen in deze periode om mijzelf als een filmmaker verder te ontwikkelen, geen foto's dus alleen maar AV opnames =>

"- je kiest een stedelijk terrein van 100x100 meter"

mijn keus: Verdiplein en omgeving in Tilburg Noord - een ontmoetingsplek van de armere bewoners;

"- je maakt 3 films: 1 van 3 min over het gebied van 100x100 meter, 1 van 3 min over een gebied van 10x10 (dat in het oorspronkelijke gebied van 100x100 moet liggen) en 1 van 1 min over een gebied van 1x1 meter (dat wederom in het oorspronkelijke gebied van 100x100 meter moet liggen);

- in alle series moet je een conflict/contrast/ambiguïteit tonen;

- de 3 films mogen handelen over hetzelfde onderwerp maar mogen ook ieder een aparte thematiek belichten;

- per film mag je slechts gebruik maken van max. 5 takes;

- camerabeweging en geluid zijn niet toegestaan;

- je presenteert je films in een bioscoopsetting. Je bepaalt zelf de volgorde waarin en hoe je ze achterelkaar zet;

Door jezelf te dwingen over een beperkt stedelijk gebied een filmreeks te maken onderzoek je de meerduidigheid van de werkelijkheid. Je zult ook merken dat, als je maar goed genoeg kijkt, je over ieder stukje werkelijkheid, hoe saai ook, een boeiend uitspraak kunt doen."

Waarom zo'n keus?

Noord = "zwart" = arm = onveilig

Ik heb er ooit een paar manden gewond en tijdens die periode gemerkt dat er heel veel gebeurt. Elke dag. Er vonden plaats vecht- en schietpartijen, andere straat onlusten en arrestaties; een politiebus of een ambulance was er toen heel vaak gezien. Maar ik wil het over de rustigere deel van de bewoners hebben die eigenlijk een heel aparte wereld creëren, net alsof ze hun eigen tradities, cultuur, religie, gevoelens of zelfs de werkelijkheid meenemen tijdens migratie en al hier alles opnieuw opbouwen. Er zijn geen "echt" vaste bewoners in dat gebied en ik denk dat het komt van de verlangen naar hun eigen land/familie/rust/activiteiten die hier voor hen niet haalbaar zijn. Daarom de trektocht van een plek naar een ander.

Zelf ben ik ook een allochtone en weet dat het niet zoveel uit maakt of ik hier 5 of 25 jaar blijf wonen, ik werd nooit een Nederlander omdat ik geboren en opgegroeid in Polen was en blijf een Pool voor altijd. Er zijn natuurlijk dingen die mij bevallen (daarom leef ik hier) maar aan sommige dingen ga ik nooit wenen; en zo ontstaat de verlangen die maakt, dat ik soms op zoek naar iets ben maar weet niet precies naar wat en dat precies maakt mijn acties zinloos.

Het lopen heen en terug zonder duidelijk doel of juist andersom, zoeken naar een contact, maar met wie/wat/hoe?, de constante trektochten binnen een bepaalde gebied (een woonbuurt, een stad, een land of misschien een continent) en juist de trektochten van de allochtonen veroorzaakt door de verlangen wil ik laten zien in mijn nieuwe project.

ff terug naar de periode IV

2008-10-12T10:46:00.000+02:00

Omdat ik niet tot het eind van mijn studie wil horen dat ik in periode IV een mooi filmpje heb gemaakt maar wist niet wat wou vertellen, hier plaats ik een korte uitleg over de bedoeling van de korte film (het is helaas soms makkelijker om "ik weet het niet" te zeggen dan ff snel een woordenboek te pakken en de juiste woordenschat op te zoeken om je intentie een beetje in te lichten) => DUUUUUUS....

...het gaat erom dat een pure vriendschap nooit te veel is, dat (behalve dat vrienden op elkaar kunnen rekenen in de normale saaie leven vol met problemen enz.) ze ook in staat zijn samen gekke dingen te doen, dat ze in constante beweging blijven om de vriendschap te voeren (en niet thuis op elkaar blijven wachten want zo is het makkelijker en meer comfortabel), dat ze delen hun eigen leven met jou en dezelfde terug ontvangen, dat een taal geen probleem is om de vriendschap te laten ontwikkelen en dat precies de taal een middel zou kunnen zijn om andere nationaliteiten en culturen leren te respecteren; en uiteindelijk dat een dag nooit te kort is om van het leven te kunnen genieten en daarom de laatste kader met schommel op de stedelijke nacht achtergrond die zegt: "de avontuur is nog niet voorbij, morgen begint het alweer..."

Opdracht voor Philippe (periode IV)

2008-08-28T18:28:00.000+02:00

"PODIUM" - me as a starring character ;)

2008-08-28T17:29:00.000+02:00

Een van mijn beste vrienden - Mahos heeft zich aangemeld aan de jaarlijkse strip competitie in Griekenland (zijn geboorteland) met dit kort maar krachtig verhaal (de vertaling komt nog :) en ik werd toevallig de hoofdpersoon (waar ik erg trots op ben :D).

Vandaag 's ochtends was het verzonden en ik twijfel niet of zijn werk gewaardeerd worden door de jury...

...ik weet het zeker ;))

En hier nog "the making of"...

MAHOS - SUCCES!

Het eindresultaat van de periode 4

2008-06-02T22:08:00.000+02:00

Drie verhalen over Basia (22 mei)

2008-05-30T14:26:00.001+02:00

Gefotografeerd met Rolleiflex (22 april - 8 mei)

2008-05-30T13:51:00.001+02:00

6 mei - op het werk

2008-05-30T13:32:00.001+02:00

4 mei

2008-05-30T13:30:00.001+02:00

29 april

2008-05-29T09:47:00.000+02:00

Een nieuwe aankoop :D

2008-05-28T06:39:00.000+02:00

26 april 2008 - midden in de nacht, ergens in Reeshof

2008-05-19T21:06:00.001+02:00

Onderweg naar het werk

2008-05-19T21:02:00.000+02:00

Katka & Fela

2008-05-19T20:44:00.001+02:00

... en een grappige samenstelling

The tower

2008-05-19T20:35:00.001+02:00

Swinging Klaudiusz

2008-05-19T17:23:00.000+02:00

Alex

2008-05-19T17:20:00.000+02:00

Lust for life

2008-05-19T15:36:00.000+02:00

Ik heb niet te lang nagedacht over wat ik eigenlijk will vertellen. Heb mijn fototooestel en een AVcamera overal meegenomen en eerlijk vanaf het begin van dit periode alles geregistreerd, alleen zou het kunnen dat voor een objectieve toeschouwer al die beelden saai zijn (dit wat voor mij een sentimentale waarde heeft, iemand anders kan vervelen). Wat is saai dan of juist andersom - boeiend? Dat is een moeilijke vraag...
Ik kan naar het werk van de medestudenten kijken en wel iets interessant, fascinerend vinden dat vanzelf spreekt of om vragen roept. Zelf durf ik geen beslissing nemen (wat betreft mijn eigen werk/probeersels) welk beeld boeiend is of juist niet - heb meer zelfkritiek en ervaring nodig. Op dit moment heb ik geen van die twee... maar de opdracht moet toch af! Ik heb dus gekozen om mijn vriendenclub vast te leggen.
Heb echt lieve, gekke, spontane vrienden die zeker niet op een standard, simpel manier willen (en) leven => werk, boodschapen, huis, etentje, TV enz. We maken bijna nooit afspraken met elkaar – we ontmoeten gewoon en doen meestal ongewoonlijke dingen. Zo wordt het leven kleurrijker en vol van verrassingen en so we get rich in experience, perception en reception of the world surrounding us. En ook zo bv. ontwikkelen wij als gelukkige mensen => by reaching our conscious and subconscious desires and needs (without interupting other people). I wish I could show you on an interseting way what do I experience every day, how funny, exciting or surprising each day may be and that all of us, our exclusive friendclub, have a great "Lust for life"!

Een dagboek van een vriendenclub of van een buitenlander?

2008-05-19T15:24:00.000+02:00

Tilburg multicultureel – een vriendenclub

Log line

Mijn vrienden die hier in Nederland wonen, maar zijn geboren en opgegroeid buiten Nederland => Polen, Slovakije, Duitsland, Griekenland, Spanje. Mijn vrienden en hun leven hier, emoties dus, hun vrije tijd en omgeving - dat is wat ze met mij delen en andersom.

Ik als een persoon met dubbelnationaliteit: pools-duits. In Polen geboren en opgegroeid, maar dankzij mijn grootouders, die gedurende de II Wereld Oorlog in een provincie wonden, dat toen in bezit van Duitsland was, heb ik ook duitse nationaliteit en duits paspoort waarvan ik dagelijks gebruik maak. Nu woon ik in Nederland maar ben nog steeds in bezit van een belgische rijbewijs en zin om in de toekomst naar Scandinavie te gaan wonen.

Concept

Ik probeer te laten zien hoe zijn de relaties onder ons, wat verbindt ons en wat misschien deelt. Wat zijn onze ordinaire dagelijkse gewoontes en vrijtijdsbesteding en waarschijnlijk een invloed van verschiedene cultuuren op elkaar.

Formele concept

Met behulp van foto’s en korte AV opnames wil ik een verhaal creeeren over de relaties tussen mij en de rest en de spanning bij het praten, spreken, vertellen en vertallen, en begrijpen van elkaar. Emoties vastlegen.

Vormgeving

Ik wil een paar opnames maken van stemen en de klank van andere dan Nederlands tallen of een film van onze ontmoeting/feestje waar ik zichtbaar wil maken de relaties onder ons, de wijze van reageren op de omgeving; een paar foto’s van onze ontmoetingen en een paar zelfportretten => alles componeren door elkaar.

VS.

Dziennik obcokrajowca (een dagboek van een buitenlander)

Emocje towarzyszące przyjazdowi do nl: strach przed nieznanym, frustracja (nieznajomość języka, brak pracy ew. chu.... praca z kadrą wykorzystującą tanią zagraniczną siłę roboczą, drobne problemy finansowe etc.), zagubienie, ale tez ciekawość, doświadczenie różnorodności kulturowej, etnicznej, religijnej, zmiana klimatu, pejzażu, liberalizm.

Aklimatyzacja: szukanie mieszkania, meldunek (załatwianie potrzebnych dokumentów, częsty kontakt z tłumaczem), szukanie pracy (biura pracy), lekarza domowego, szkoła językowa + pierwsze kontakty, znajomości z innymi obcokrajowcami => pierwsze przyjaźnie = rozwój życia socjalnego, ale tez! pierwsze negatywne doświadczenia z ludźmi (nieporozumienia wynikające z nieznajomości języka lub różnorodności zachowań – kultury).

Życie takie, jakie sami budujemy: bierność zawodowa i wynikające z tego brak pewności siebie, frustracja, niezadowolenie z życia (większość obcokrajowców wykonuje prace poniżej nabytych kwalifikacji z racji nieznajomości języka) kontra 'ściskam pośladki' (jest mi niewygodnie i ciężko, ale..) i powoli, ale skutecznie ‘posuwam się do przodu’ (progres osobowości). Życie socjalne - pozytywy i negatywy; rozwój kontra ‘pocałujcie wy mnie wszyscy w d...', podróże po knajpach/’kofikach’ czy kameralnie dom/łono natury.

Dagboek

2008-05-19T14:47:00.000+02:00

Lieve Dagboek,

ik zou je graag in het leven willen roepen, maar het is blijkbaar moeilijker dan ik dacht dat het is...

- Krachteloosheid -

2008-04-28T09:57:00.000+02:00

Een nieuwe periode, een nieuwe begeleider, een nieuwe kans – DAGBOEK!

Dat klonk zo verrasend, friss en uitdagend dat ik gewoon ontzettend blij met de nieuwe thema was. Al op de eerste dag ben ik aan de slag gegaan en heb regelmatig mijn photobank bijgevuld en vond de thema ‘Tilburg-multicultureel’ echt geweldig. Wist meteen dat er iets interessant zou kunnen ontstaan.

Ik bekijk alles wat ik tot heden heb verzameld...

...en zit vast. Kan geen stap verder. Na de laatste periode heb gevoel dat ik niets meer kan dan mooie, commerciele foto’s schieten.

Ben steeds bezig met foto's, films opnemen en vind alles een waardeloze rommel. Durf/kan geen selectie te maken; ‘mooi kind’, ‘mooi portret’, ‘mooi landschap’, ‘mooi lichtreflectie', 'mooi dit' en 'mooi dat'... God, wat een verveling. Kut met peren!

Opdracht licht for Philippe

2008-03-28T02:41:00.001+01:00

Onder een korte uitleg over hoe ik met de licht heb gemanipuleerd (heb gebruik gemaakt van een bureau lampje, een stuk alu-folie (om de licht te bundelen) en dubbele plastic zakje (om de licht wat zachter te maken).
De foto heb ik 's avonds genomen in een kamer met donkerbruine wanden, vandaar (zonder onnodige moeite) heb de juiste achtergrond ontvangen.
ISO was op 400 (of bij sommige foto's ook op 800) gesteld, daarom was de sluitertijd ook wat korter en doordat alleen de gezicht belicht.
Kon eigenlijk de licht nog zachter maken, maar tja, dat zie ik pas nu..

fig.1 original

fig.2 reproductie

carro dark
Originally uploaded by Stefan Söderström

De laatste element - een boom

2008-03-28T00:57:00.001+01:00

Ik wachtte op een beter (lees: droger) weer, maar op die manier zou ik nooit de opdracht kunnen afmaken. Uiteindelijk vanmorgen , toen het nog wat droger was, heb ik de meeste foto's genomen. Gelukkig heb ik bereikt wat ik wou bereiken.

Their great love

2008-03-28T00:54:00.000+01:00

Het verhaal is af :) dankzij Henry, Pam en Babette. Ik vond de medewerking superleuk! interessant en leerzaam. En er is natuurlijk het idee beetje veranderd, maar stap voor stap...

Ik ben begonnen vanuit een object (uitgangspunt) vinden en pas dan is het verhaal onstaan. Allereerst (toen ik het plankje vond) wou ik een sprookje maken over een oud, verwoeste huis, dat een dark verhaal achter houdt, waar zou een geest kunnen verschijnen; maar helaas kon ik niet doorgaan, was door Mels en Bart gewaarschuwd dat het een documentaire moet worden, maar! kan wel op fictie gebaseerd zijn. Ik moest dus iets anders bedenken.

Stap 2:

Ik kwam echt toevallig op een idee dat er eigenlijk alles kan zijn dat van hout gemaakt is, maar zeker niet van onze dagelijkse, normale leven (ik bedoel een tafel of stoel, of een ander houten meubel) en gelukkig is het een vleugel geworden. Ja, heel mooi, alleen maar een beetje moeilijk in realisatie – ik ken namelijk niemand, die vleugel bespeelt. Maar ik ken Henry...

Stap3:

... en toen ontstond een idee om een verhaal te maken over een liefde van een mens voor een instrument. Prachtig! Maar wat nu? Hoe te vertellen zonder woorden zo’n verhaal?

Mijn eerst gedachte was dat ik een verbinding probeer te vinden/creeren tussen een mens en een instrument en daarom heb ik een paar vraagen aan Henry gesteld om beter te begrijpen waarom hij speelt gitaar en wat betekent het spelen voor hem. En dat was het. Ik was in staat om een verhaal te maken op basis van een interview met Henry. En precies dezelfde vraagen heb ik aan Pam en Babette gesteld en bij de volgende afspraken probeerde een foto-verhaal te maken.

Stap4:

En toen kwam een idee om een verbinding te zoeken tussen een boom, een instrument en een mens en ervan maken een begin voor mijn story om met een verhaal van elk personage verder te gaan. Heb heel veel foto's genomen, maar wist niet precies hoe hen te combineren. En hier kwam Mels met hulp.

Stap 5:

Ik wist niet dat een verhaal van elk persoon kan bestaan uit drie! beelden. Dacht dat het niet genoeg is om een verhaal te vertellen. Maar blijkbaar is het precies andersom. Om een duidelijk, spannend (en prikkelend) verhaal te creeeren moet ik inderdaad over 3 foto’s beschikken. En dat heb ik of wel probeerde zo'n resultaat te bereiken

Their great love - final presentation

2008-03-27T22:54:00.000+01:00

Ik twijfel nog welke foto's zal ik kiezen om al mijn personages zo goed mogelijk te beschrijven. Bij Babette wil ik laten zien wie is zij geworden en dat zij met muziek een definitive afscheid heeft genomen.
Muziek en het bespelen van gitaar was wel een stap in haar leven, maar op dit moment is zij bezig met fotografie leren kennen. Zij weet nog niet of fotografie de laatste keuze in zijn leven is, maar zij is goed bezig met het zoeken naar de juiste weg.
Wat de boom betreft denk ik, dat de twee foto's het best beschrijven dat zij niet meer heeft te maken met muziek. Op de ene foto is zichtbaar een gedeelte van een boom die opnieuw/intensief groeit = haar studie keuze, en in de achtergrond ligt een dood boom = muziek.
De tweede foto beeldt gebroken boom uit, die niet meer groeit = een afscheid genomen met muziek.

Pam namelijk "in bloei staat". Zij heeft thuis behalve cello ook een gitaar en viool. Twee weken geleden heeft zij een saxofoon gekocht en afgelopen week haar eerste les gekregen. Zij zei, dat de opdracht een goede stimulatie voor haar was om terug naar haar grote liefde te komen :) De portret dus moet wel uitbeelden hoe dicht is zij met een instrument, vandaar de foto met ligende Pam en cello naast elkaar.
Zij speelt alweer met dezelfde passie en geeft motivatie aan haar kleine dochters, die ook proberen een mini-cello bespelen. Waarschijnlijk gaan zij binnenkort samen spelen en dat probeerde ik uit te beelden door in kader drie boomen te nemen (een moeder en twee kindjes).

En Henry... Hij is echt bijzonder in zijn verlegenheid. Wou eigenlijk niet zichtbaar op de foto's zijn. Daarom foto's alleen maar binnenhuis en van zijn achterkant gemaakt. Omdat hij alleen voor zichzelf gitaar speelt, blijft in zijn eigen schaduw staan. En daarom een hek op de voorgrond en een mooi, groot, oud, krachtig boom (die zelf Henry als gitaarspeler is) in de achtergrond.

Zo, meer of minder, zal het "verhaal over een liefde..." eruitzien.

Babette - portret

2008-03-21T11:28:00.001+01:00

Babette – een artistieke geest

2008-03-20T15:48:00.000+01:00

Babette - een derde personage van mijn verhaal heeft precies dezelfde vragen beantwoord als Pam en Henry. Onder krijg je te lezen wie is zij nu en waar gaat zij naartoe:

· Hmmm, ik denk dat ik nu iemand ben die redelijk in evenwicht is, ik kan me openstellen voor mensen en ik kan gereserveerd zijn, maar de constrasten zijn door de jaren heen iets minder groot geworden denk ik. Ik heb niet meer zo'n enorme muur om me heen en ik verdrink niet meer in mijn eigen emoties. Ik voel me nog geen fotograaf en ik weet ook niet of ik dat wil worden, wat ik wel weet is dat ik de wereld van kunstenaars heel leuk vind om in te vertoeven en welke rol ik daar in ga spelen zien we wel weer. Ik heb nooit echt een duidelijk beeld gehad van iets wat ik later als ik groot was wilde worden zoals andere kinderen die dat op een bepaald moment gewoon wisten, daar ben ik wel eens jaloers op geweest. Het is nooit mijn droom geweest om beroemd te worden, dus misschien ben ik in dat opzicht niet zo'n goed voorbeeld voor jouw opdracht, muziek was (en is in mindere matige nog steeds) een belangrijke uitlaatklep voor me, maar ik denk dat toen ik begon met gitaar spelen het een bittere noodzaak voor me was omdat ik nooit praatte over mijn gevoelens en muziek maken op dat moment de enige manier was voor mij om mezelf te laten horen.

· Mijn vader heeft vroeger ook gitaar gespeeld en hij had nog een gitaar op zolder staan waar hij niets mee deed. Op een dag heb ik dat ding gewoon gepakt en ben aan wat snaren gaan trekken en zo is het begonnen. Daarna heb ik zijn gitaarkist akkoordenboekje gepakt en heb gelezen waar je je vingers neer moest zetten om andere akkoorden te krijgen en dat heb ik gedaan. Ik wilde zo graag dat stomme dorp uit waar ik woonde en ik werd voor het eerst van mijn leven verliefd. Dit gebeuren zette mijn hele leven op zijn kop, ik had wel vaker een vriendje gehad en verkering gehad, maar echt blij werd ik er nooit van, ik dacht dat ik te nuchter was om verliefd te worden. Maar toen ik eindelijk voor het eerst van mijn leven verliefd werd durfde ik dit niemand te vertellen, want ik was verliefd geworden op een vrouw. De enige manier waarop ik hier toch over kon 'praten' was liedjes schrijven in het engels en lekker alles van me af zingen en spelen.

· Ik ben wel bezig geweest met het opnemen van demo's, heb veel opgetreden in kroegen, festivals, zelfs meegedaan aan een televisieshow en op een gegeven moment zag het er best serieus uit toen ik werd voorgesteld aan een engelse producer die een doorbrekende band onder contract had en wilde dat ik met hun mee ging doen aan hun europese tour, ik heb dit niet gedaan omdat ik niet het idee had dat ik hier gelukkig van zou worden. Ik werd op een gegeven moment echt depressief van mijn eigen liedjes en wilde leren om echt met mensen over mijn gevoel te praten en ik wilde met mezelf aan de slag om er voor te zorgen dat ik gelukkiger werd met mezelf. De muziekwereld is niet alleen een wereld van glitter en glamour, het is ook een wereld van eenzaamheid en drank en drugsverslavingen, niet een wereld waar ik in wilde blijven. Verder had ik ook het idee dat ik gewoon vast zat, ik heb een aantal gitaarlessen gevolgd om bladmuziek te leren lezen en om verder te kunnen komen, maar de lol ging er voor mij snel af.

· Ik weet niet of ik op een bepaald moment heb besloten om mijn 'droom' op te geven, ik ben gewoon andere dingen gaan doen en heb de muziek laten verwateren denk ik. Ik ben me meer bezig gaan houden met werken aan mezelf en uitzoeken welke dingen ik allemaal leuk vond, ben gaan fotograferen en ben lekker gaan sporten, ik wilde dingen doen waar ik me beter van ging voelen.

· Wat heb ik allemaal bereikt... Ik heb bewezen dat ik goed voor mezelf kan zorgen, ik kan gelukkig zijn met en zonder een relatie. Ik vind het heel stoer dat ik nu studeer aan de kunstacademie vooral, haha. Vroeger op de lagere school zeiden mijn leraren dat er nooit veel van me terecht zou komen, ik zou nog niet eens LBO niveau hebben volgens hun, dus ik vind het heel stoer dat ik na de MAVO en jaren werken in fabrieken toch naar de MBO ben gegaan en ik op mijn 28ste ben begonnen te studeren aan een HBO opleiding en dat het ook nog best goed gaat ook, ik ben lang niet zo dom als zij dachten (en ik ook heel lang heb geloofd dankzij hun). Ik heb een leuk gezinnetje samen met mijn vriendin en hond en heb een paar lieve trouwe vrienden en ik ben natuurlijk nooit helemaal tevreden en niet altijd gelukkig met mijn leven en de beslissingen die ik heb gemaakt, maar ik ben op de goede weg denk ik...

· Ik heb totaal geen verstand van bomen helaas, eentje die groot en stoer van buiten is, maar zacht van binnen? ;-)

Pam-portret en cello

2008-03-18T20:27:00.001+01:00

...en nog een boom vinden..

Pam, haar boeken voor kinderen, schilderijen en haar groote liefde - violoncello

2008-03-12T12:32:00.000+01:00

Wie ben jij nu en wie wou je worden toen je nog plannde je toekomst?

Poe, dat is helemaal niet zo'n makkelijke vraag eigenlijk!

Mijn grootste probleem is vroeger geweest dat ik mijn toekomst niet plande. Ik rolde eigenlijk overal in, zonder zelf heel bewust ergens voor te kiezen. Ik heb altijd gedaan wat andere mensen vonden dat ik goed kon en waar ik dus in door moest gaan. Ik heb veel te weinig nagedacht over wat IK nou eigenlijk wilde. En dat is me op latere leeftijd uiteraard opgebroken toen ik besefte dat ik zo vast zat in een leven dat ik eigenlijk nooit heb gewild .. ik was voornamelijk dingen aan het doen omdat het moest en niet omdat ik dat wilde.

En toen moest ik na gaan denken over wat ik nou eigenlijk had willen worden en wie ik nu ben (precies je vraag dus).

Ik ben altijd goed geweest in wiskunde (in eigenlijk alle vakken op school wel) en omdat mijn leraar getrouwd was met iemand die op de universiteit les gaf in Informatica, ben ik daar ook informatica gaan studeren. Ook nu weer niet goed zelf nagedacht.

Ik denk achteraf, dat ik veel liever een creatieve studie had willen doen, zoals kunst academie. Maar destijds is dat allemaal niet zo gestimuleerd op school ... Mijn tekenleraar kraakte me altijd af, terwijl ik vond dat ik helemaal niet zo slecht was in tekenen.

Ik was niet slecht in muziek, maar mijn interesse is altijd veelste breed geweest, waardoor ik alles wel goed kon, maar weinig dingen echt met heel veel diepgang. Zo speelde ik dus eerst blokfluit, daarna ook altfluit erbij. Toen cello en eigenlijk wilde ik ook saxofoon spelen, maar daar was het geld niet voor.

Anyway, mijn studie informatica ging vrij gemakkelijk en na mijn studie toen ik ging solliciteren werd ik ook makkelijk aangenomen bij een groot IT bedrijf.

Waar ik vervolgens bijna 12 jaar veelste hard heb gewerkt ...

Inmiddels had ik ook 2 kleine meisjes gekregen die flink wat van me eisten (die zijn nu 4 en 6). Ik ben toen een tijdje thuis geweest, een sabbattical van mijn werk. En daarna ben ik overgestapt naar een klein bedrijf waar ik slechts 16 uur werk, volledig vanuit huis. En alle school vakanties ben ik vrij, zodat ik er voor de kinderen kan zijn.

Dit was voor mij een grote keuze, omdat ik een stuk financiele zekerheid ging laten varen om meer tijd te hebben om dingen te doen die ik wel echt leuk vind.

Het werk doen ik nog steeds om geld te verdienen, maar ik heb daarnaast nu veel meer tijd om mijn creativiteit te ontplooien.

Dat behelst dingen als schilderen, boekjes schrijven voor de kinderen (http://www.lulu.com/content/1844535) en ook educatieve spelletjes ontwikkelen (in eerste instantie voor mijn eigen kinderen, maar wellicht kan dat nog eens meer worden).

Ik heb wat plaatjes aan de mail geplakt met waar ik mee bezig ben/was. Muziek staat wel altijd heel centraal in mijn schilderijen. Net als 'evenwicht' en 'de bron' en 'het leven' of hoe je dat wil noemen.

Voor muziek is helaas nog steeds vaak weinig tijd en ik speel alleen nog voor mijn eigen plezier.

Hoe was je avontuur met een instrument/muziek begonnen?

Op de lagere school kon je als je muziek wilde leren spelen met blokfluit beginnen. De juf die les gaf, was iemand die zelf cello speelde. Ik vond het een erg mooi instrument en ben toen met les bij haar begonnen op de cello. Achteraf heb ik dus ook het idee dat ik hierin ben gerold. Wat als zij iets anders had bespeeld?? Maar ik ben wel blij met mijn cello, want ik vind het nu zeker een heel mooi instrument.

Hoe heb je het bespelen van een instrument geleerd - op school of zelf van passie?

Via school dus en daarna bij een prive juf. Ik heb nog een tijdje op de muziekschool les gehad en toen een hele tijd niks. Ik ging studeren en mijn ouders hebben toen mijn cello verkocht, omdat ik niet meer oefende.

Pas toen ik weer op mij zelf woonde en genoeg geld verdiende, heb ik zelf een cello gekocht en ben ik weer les gaan nemen. Eerst weer op de muziekschool, maar dat was altijd maar 25 minuten, veelste kort. Bovendien hield en hou ik nog steeds niet van het eindeloze oefenen.

Ik denk echter wel dat je zonder les niet echt goed kan worden. Je leert jezelf veel te makkelijk verkeerde zaken aan.

Wat was de reden dat jij niet door met je passie ging?

Life is what happens to you while you're busy making other plans ...

Zoals gezegd had ik een erg brede interesse. Er zijn zoveel dingen die ik wil doen, dat ik te weinig tijd had om de muziek genoeg diepgang te geven. Daarom was les vrij lastig, want iedere week les betekent wel dat je daarnaast nog 6 avonden moest oefenen en dat lukte me gewoon niet. Niet met werk en kleine kinderen erbij.

Wanneer ben je tot een besslising gekommen om jouw droomen op te geven?

Eigenlijk is het andersom .. ik heb eindelijk alle zekerheid los gelaten en ben nu bezig veel meer dingen te doen die ik leuk vind. Het liefst zou ik daar NOG meer tijd voor hebben of weer een studie oppakken. Maar deze keer een studie die ik echt leuk vind. Bijvoorbeeld fotografie ;-). Maar ik zit er ook aan te denken om alsnog saxofoon te gaan spelen.

Het is voor mij een eye-opener dat ik zelf de keuze heb om te doen wat ik wil. En dat je je dromen absoluut wel waar kunt maken. Je hoeft niet perse veel geld te verdienen of een carriere ... Gelukkig heb ik ook makkelijk die mogelijkheid omdat mijn man voldoende verdient. Maar het was voor mij toch spannend om mijn studie en alles los te laten en voor mijzelf te kiezen.

Wat heb je tot nu toe bereikt en wat wil nog bereiken? (de meeste mensen die iets met muziek of andere artistieke beroepen hebben te maken zijn meestal wat gevoeliger en meer creatief; daarom vind ik zulke persoonlijkheden echt spannend en interessant; zelfs als zijn leven en werkelijkheid beetje of helemaal anders eruitziet dan de plannen in het verleden ;)

Ik vind het dus erg leuk om creatief bezig te zijn, maar heb niet de bedoeling daar perse mijn beroep van te maken of er geld mee te verdienen. Wat ik wil bereiken is denk ik op een gegeven moment de IT echt achter me te laten en alleen maar dingen te doen die ik leuk vind en ik hoop een manier te vinden om dat te kunnen gebruiken om ook mijn werkende leven te kunnen vullen.

Met wat een soort boom kan je je vergelijken?

Daar ga ik nog even over nadenken ...

Henry's gitaar(en)

2008-03-12T12:16:00.000+01:00

Henry (31) is een enorm leuke en gastvrije jongen die al bijna 20 jaar gitaar speelt. Beetje verlegen. Met groote hart. Brengt zijn meeste tijd binnen zijn ontzettend mooi huisje door. Woont samen met zijn broer, die ook van muziek houdt, maar een ander soort muziek dan Henry.

Een gitaar is een beste vriend van Henry. Maar Henry is geen teamspeler. Probeerde wel in een bandje te spelen, maar na een tijd wist hij zeker dat de medewerking nooit goed zal gaan. Zijn romantische natuur leidt hem tot eenzaamheid binnen muziek smaak dat hij verkiest. Vindt het beetje jammer, maar niet echt belangerijk. Ontspanning. Dat is precies wat muziek voor hem is. Een soort van zijn eigen wereld welk hij consequent opbouwt, waar hij het liefst zijn tijd doorbrengt als hij zenuwachtig of gewoon moe van de buitenwereld is.

Henry’s passie voor muziek is al 20 jaar geleden ontstaan. Er stond een gitaar in zijn ouders huis. Zijn oom, die ook gitaar speelt, heeft hem geholpen. En de openbare bibliotheek. Muzieknoten. Akkoorden. Henry was op zoek naar een middel die hem beter kon laten zien hoe zijn potentieel kon worden gebruiken. Gevonden. Doorgegaan.

Henry heeft ooit gedroomd om zijn talent met anderen te delen. Componeert zijn eigen liedjes. Schrijft teksten om zichzelf uit te drukken maar tot heden heeft niet gedurfd om voor iemand anders te zingen. Hij weet niet hoe zijn stem klinkt. Wilt eerst zich op te nemen.

Henry vindt het niet leuk om voor groote publiek op te treden. Wordt zenuwachtig. Voelt zich niet comfortabel. Heeft behoefte aan plassen. Speelt gitaar zelfs bijna nooit op gezinsfeesten. Henry houdt zijn talent alleen voor zichzelf en geniet ervan.

Henry is werkzaam bij een groote logistieke bedrijf. Is daar een buddy-trainer. Coach die helemaal niks heeft te maken met muziek. Hij wou ooit een dierenarts of jurist worden om dienst te brengen in de maatschapij – een goed man die altijd helpt. Zo is hij nu. Verwacht niet veel van het leven. Leeft gewoon. Met brede glimlach op zijn gezicht...

Henry speelt

2008-03-12T12:04:00.000+01:00

De essentie van mijn verhaal

2008-03-11T23:29:00.000+01:00

een boom -> een instrument -> een mens -> een behandeling van een instrument door een mens -> een oud antiek instrument of een oud met mos begroeid plankje...

(dat hangt af van een mens wat hij wil/kan doen met een instrument, dat ooit een boom in de hart van de natuur was; als het samenwerken goed gaat, kunnen er veel mooie dingen onstaan..)

Verhaalen van de personages van mijn verhaaltje in het vervolg...

Opdracht licht

2008-03-06T12:29:00.000+01:00

Deze foto vind ik het mooiste, helaas was ik niet in staat om hem naar mijn weblog te kopieren; vandaar de link onder:

http://www.flickr.com/photos/36881184@N00/2266851442/

en nu aan de slag!

Opdracht licht

2008-03-06T12:25:00.001+01:00

carro dark
Originally uploaded by Stefan Söderström (Steffens)

Selectie 2 - deze keer makkelijker om na te bootsen. Maar er komt nog eentje...

Opdracht licht

2008-03-06T12:21:00.001+01:00

Gone.
Originally uploaded by M.Gruber

Selection 1 - mooi gekadreerd in mooi licht, maar misschien onmogelijk (voor mij) om te reproduceren. In ieder gevaal zal ik proberen.

Mijn verhaal - vervolg

2008-03-06T09:14:00.000+01:00

Ik ben op zoek naar personages die in mijn verhaal mee willen/kunnen doen. Tot nu toe heb 3 verschillende mensen gevonden die een instrument bespelen maar zijn niet werkzaam als musici van een of andere reden. Ik probeer uit te vinden:
- wie zijn ze nu
- hoe was hun avontuur met een instrument/muziek begonnen
- wat waren hun plannen toen ze nog hartstikke jong waren en leven fris en optymistisch bekeken, en alles mogelijk was (in hun ogen)
- hoe hebben ze het bespelen van een instrument geleerd - op school of zelf van passie
- wat was de reden dat ze niet door met hun passie gingen
- wanneer zijn ze tot een besslising gekommen om hun droomen op te geven
- wat hebben ze tot nu toe bereikt en wat willen nog bereiken
- met wat een soort boom kunnen ze zich vergelijken;
Mijn eerste afspraak (en fotosessie) heb ik de aankomende zondag; op de dag is nog een toneelstuk "De Pianist" te zien in Schouwburg Tilburg, maar ik weet bijna zeker dat geen toesteming krijg om foto's te nemen (in ieder geval wacht ik op een reactie van de service medewerker van de theater).
Op dit moment weet ik precies wat wil vertellen en welke vorm krijgt het verhaal, alleen moet z.s.m. met het fotograferen beginnen en nog een personage zoeken... (misschien kent toevallig iemand van jullie een persoon die van muziek hou en ooit een instrument bespeelde, maar door gebreek aan bijvoorbeeld geldmiddelen kon eigenlijk nooit een bepaalde niveau bereiken en zich op dit gebied ontwikkelen... - graag een feedback (alstublieft) als zo'n persoon aan een van jullie bekend is, bij voorbat dank :)

to be continued...

Zuidas

2008-03-06T09:03:00.000+01:00

Vind meer foto's zoals deze op Privacy project

"Beste Barbara

We zouden graag een aantal van de foto's die je geplaatst hebt op de site van het Privacy Project, die met mensen in kleedhokjes, vertonen in de week van 22 t/m 28 maart op het scherm van het Virtueel Museum Zuidas (groot videoscherm bij station Amsterdam Zuid WTC). Zou je voor dit doel je foto's willen opsturen, gebrand op cd of data-dvd, met een resolutie van circa 1020 pixels breed (liggende foto's) of 580 pixels breed (staande foto's)?
Uit de foto's die we opgestuurd krijgen, willen we ook een aantal op de site van Holland Doc zetten.

Als je hieraan mee wil doen, stuur dan de cd of dvd uiterlijk vrijdag 29 februari naar het volgende adres:

VPRO
Holland Doc
t.a.v. Neeltje Pavicic
Postbus 11
1200 JC Hilversum

Bij voorbaat hartelijk dank voor de medewerking!

Met vriendelijke groet,
Neeltje Pavicic"

Leuk :)

Object gevonden :P

2008-02-26T16:16:00.000+01:00

Toen ik onderweg naar Tilburg was (aan het fietsen), kwam er op een grasveld naast Reeshofdijk een uitgangspunt voor mijn verhaal tegen. Heb eigenlijk van de dijk iets anders gemerkt, een droge, giftige (geloof ik niet meer, als het al droog was), lange en aparte plant en wat dieper in de veld een ander soort plant, die groeit niet meer maar speelt wel een decoratieve rol in het kleine “tuintje” van de natuur.

Ik heb heen en terug gelopen alleen om te zien of er nog iets interessant in de omgeving is en ergens daar lag in een aangenaam gezelschap “mijn” object => een oude plank met mos begroeid.

Ontzettend mooi stuk hout met zijn eigen geschiedenis :) en dat was het! Zoeits heb ik gezocht. Dat was zeker niet meer stoel of tafel maar het kon ooit een tafel of stoel zijn, toch? Dat zou ook een huis kunnen zijn of hek, vloer in een huis, podium of een instrument op een podium – vleugel bijvoorbeeld... En hier begint het verhaal... een verhaal over een liefde van een man voor een instrument; een liefde (droom) die nooit in vervulling was gegaan. Waarom dan? Hoeveel mensen in de wereld hebben talenten die nooit ontdekt worden? Hoeveel mensen verliezen zijn "parelen" door luiheid of andersom - al te vlijtig te zijn? Hoeveel van hen is niet in staat om zich te ontwikkelen door gebrek aan geldmiddelen? Hoeveel van hen is te verlegen om met anderen hun talent te delen? Wat gaat altijd verkeerd? Ga ik verder grondig uitzoeken ...of wel proberen. Nog een keer een groote uitdaging voor mij. Het kan prachtig verhaal worden als de draad juist opgepakt wordt. Ben al door Bart en Mels gewaarschuwd dat een verhaal mag wel fictie zijn alleen (important!) moet de werkelijkheid verbeelden. Let’s begin with the story!

Serieel beeld - periode 3 (op zoek naar inspiratie)

2008-02-26T16:04:00.001+01:00

Twee weken geleden ben ik naar een bos gegaan in de buurt waar ik woon om de inspiratie voor onze nieuwe opdracht daar te zoeken; heb wel een paar leuke foto’s genomen maar was niet tevreden over het resultaat – tja, niks bijzonder gevonden; de nederlandse bossen zijn te netjes onderhoud, geen rommel tegengekommen, geen oude eenzaame stoel onder een dak van een boomkruin gezien, geen lepel of gordijntje, of sok of zoeits, geen klein plek waar men de natuur haar gang laat gaan, geen enige aparte ding! Helemaal niks, alleen maar boomen, hout, mos en saaiheid, buuuuhh! Op die dag geen uitgangspunt dus aangetroffen...

Katowice – mijn selectie voor de tentoonstelling

2008-02-26T15:27:00.000+01:00

Wat probeer ik te laten zien?

De mooie, blauwe lucht, die zelfs zo'n lelijke stad als Katowice over beschik. Maar de lucht zien jullie door een spiegeling of in een gezelschap van andere, typische voor die stad industrieele (verre van de woord esthetiek) objecten. Beetje abstract dan, beetje onbewust, echt ver van mijn belangstelling die op mijn foto's de hoofdrol speelt, een mens namelijk – de levende, bewegende vorm van de wereld. Maar dat ik tevreden over het eindresultaat ben - weet ik zeker. Ben naar een andere niveau overgestapt, beetje doorgegroeid en sta klaar voor het verder ontwikkelingsproces.

Mensen in Katowice - een leven op straat

2008-02-26T15:24:00.001+01:00

Eigenaardige, unieke uiterlijk lopend op de straat. Emotioneele reacties. Echtheid. Onvervangbaare gadgets. Wollen baretten. Modern vs. old-fashioned. Diversiteit. De macht der gewoonte. Kracht. Onzekerheid. Glimlach. Nieuwsgierigheid. Jonge leven vs. ouderdom. Moeheid. Heroisme...

Competentie assessment

2008-02-07T16:18:00.000+01:00

19.11.2007

Hoe staat het met mijn competenties?

1. Creerend vermogen – voldoende;

In orde: ik ben in staat om een reeks foto’s te maken op basis van mijn eigen concept; het spelen met licht, weergeven van scenes is precies wat ik al goed genoeg in ben;
Niet in orde: een onderzoek te doen en verder uit te breiden is nog wat lastig voor mij;

2. Vermogen tot kritische reflectie – onvoldoende;

Niet in orde: ben nog niet in staat om een foto te analyseren of interpreteren op zijn diverse kwaliteiten;

3. Vermogen tot groei en vernieuwing – voldoende;

In orde: ik probeer gebruik te maken van analoog en AV camera; ben nu op zoek naar al benodigde materialen voor mijn eigen donker kamer;
Niet in orde: ik concentreer me niet echt op het ontwikkelen van digitale verwerkingsprogramma;

4. Organiserend vermogen – voldoende;

· In orde: ik had nooit moeite gehaad met het archiveren of mijn werk in orde te houden;

5. Communicatief vermogen – onvoldoende:

· Niet in orde: soms ben ik niet in staat om mijzelf uit te drukken of een uitleg over mijn standpunt te geven (in Nederlands); gedurende het samenwerken in teamverband moest heel vaak in het Engels communiceren;

6. Omgevingsgerichtheid –

7. Vermogen tot samenwerken – voldoende;

· In orde: ik vind het leuk om in een groep te werken; ik ben vol van ideeen, die graag met andere teamgenoten confronteren en bewerken;

· Niet in orde: soms ben ik te verlegen om mijn eigen standpunt te laten zien;

Waar sta ik nu?

Het liefst fotografeer ik met een digitale camera, die tevens de goedkopste manier is om te oefenen, proberen. Meestal nodig ik mensen uit om mee te doen, dan experimenteer ik met licht, kadreren? (nemen in een beeld een bepalde stuk werkelijkheid), ensceneren; zeldzamer speel ik met kleur, want zwart-wit fotografie lijkt me wel wat meer (die volgens mij scherper en helderer is dan gekleurde foto). Stilstaand of bewegend? Maakt niet zoveel uit – hangt meestal af van een bepaalde situatie. Binnen of buiten? Liever buiten – er gebeurt vaak heel veel zonder het creeren van een speciale scene. Men voelt zich er meestal meer relaxed en de sfeer op de foto is ook (doordat) meer naturel (zo’n effect probeer ik altijd te bereiken).

Wat voor een fotograaf wil ik zijn? Ik wil zeker met mensen werken, dus portret- of documentaire fotografie is iets voor mij, geloof ik. Mensen zijn interesant en vol van inspiratie; zij zijn modelen en tegelijkertijd de toeschouwers.Ik vind het prettig en belangerijk om een bewijs te maken van de levende (het meest actief) vorm van de wereld; ieder mens is bijzonder en waard om herinnerd te worden, zeker daarom sta ik niet stil en overal loop met een camera en precies daarom heb ik gekozen om een fotograaf te worden.

Wat heb ik nodig om de fotograaf te worden die ik wil zijn? Net als ik al vroeger zei, ben ik nog wat onbewust en intuitief in wat ik doe. Eerst moet ik alle mogelijkheden van een camera leren kennen en tot perfectie komen bij foto’s nemen; ik wil namelijk geen (of heel klein) gerbuik maken van de beschikbare verwerkingsprogrammas. Dan moet ik nog miljoen foto’s van andere kunstenaars en academiegenoten bekijken en met hun techniken kennis maken, en proberen natuurlijk gebruik maken van andere beschikbare media (midden- en grootformaat, pinhole etc.).

Wat nu?

Allereerst moet ik mijn Nederlands verbeteren, anders ben ik niet in staat om door te gaan met de studie.

Conclusie => talent (?) vs. slechte communicatieve vaardigheden; en wat nu?...

Toen (op de gesprek met Bart) nam ik geen portfolio mee; vond mijn tot dusver werk wat minder belangerijk, trouwens vond ik het niks – mooie plaatjes en niets meer.

15.01 – 28.01.2008

Wat is tot nu toe veranderd (tot 15.01 en na de studiereis naar Katowice)? Eventjes een blikje nemen:

Sterke punten:

Sterke foto’s – krijg ik van anderen te horen;
Wat meer ervaring op een gebied van audio visualisatie + enige kennis van montage programma – ben ik in staat om op deze sfeer te bewegen en verder ontwikkelen, en heb vooral zin in;
Heb mijn standpunt over fotografie veranderd; ben echt bewust nu van wat ik doe en probeer te focussen op mijn eigen gedachten, ideeen en hoe ze te bewerken; my mind is open and absorbs everything;

Zwakke punten:

Ben altijd echt onzeker over het eindresultaat van mijn strijd met fotografie; weet wel wat ik wil bereiken, maar altijd twijfel aan de juistheid van een verhaal;

Slechte (nog steeds) communicative vaardigheden;
Laat vaak alles op de laatste moment – helpt zeker niet om zonder stress de studie te volgen; already working on it;
Geen consequentie in het bijhouden van mijn weblog – nachtmerrie;

Hoe staat het met mijn competenties en waar sta ik nu?

Ben vriend geworden met mijn fototoestel; ken nog niet alle mogelijkheden van die camera maar zeker is de “medewerking” wat vloeiender en efficienter dan een paar maanden geleden;
Wat voor fotograaf wil ik worden? Ben zeker over mijn laatste keuze, namelijk documentaire fotografie, reportage; zo kan ik het best mijn potentieel los maken en verder ontwikkelen;
Heb nog veel vragen te stellen, eigenlijk voel ik me op dit moment minder ervaren dan voor ik de opleiding begon; elke vraag creeert de volgende, het kijken naar het werk van anderen verruimt horizons (gezichtsvelden), levert helemaal nieuwe gevoelens af en verbreedt flink mijn blik; met een woord: ik ben enorm blij met mijn studiekeuze en trots dat ik ooit durfde te beginnen;

Plannen voor de komende periode:

Ik zou me nu wel beetje meer richting audiovisualisatie willen dwingen; zie er wat meer mogelijkheden en verrasingen op het gebied van fotografie; een bewegend beeld geeft mij een ruim keus om met de licht of kader te manipuleren en de juiste moment te pakken (dat is best belangerijk voor mij). Tijdens de studiereis kreeg ik zoeits van Bas te horen: “Hey barbara, hou je nou op met fotografie en krijg je vanaf nu alleen maar wat filmen. En nou, weet je wat heel leuk is? Moet je dat gaan monteren. En als je nou de film ga monteren, dan ben je weer aan het fotograferen..” Interesant, inspirerend, spannend...
De meest dringend doel te bereiken: mijn communicatieve vardigheden te verbeteren; wat mij betreft, doe ik mijn best – durf uiteindelijk te praten, alleen gaat het niet altijd als ik zou willen; jullie hulp is hier op prijs gesteld, ik vind het helemaal niet erg als mij iemand corrigeer – doe maar...
Heb me al toegezegd dat tot het eind van dit schooljaar zal mij eigen DK of klein studio met flitsset in elkaar zetten (ben nu echt voorzichtig met geld uitgeven, dus nog eventjes zal het duren...)
Weet eindelijk wel wat betekent onderzoek te doen (tja, “stome, dome Pool...”, maar toch, beter later dan nooit); de komende periode zal ik zeker meer intensief en serieus the nieuwe thema uit te zoeken, indiepen en verschillende oplossingen ervoor proberen te vinden;

Let's see the world with your eyes

2008-01-11T14:16:00.001+01:00

Standpunt objectief (Sebastiao Salgado)

...subjectief (Delilah Montoya)

...open kader (Patrick Nagatani)

...gesloten kader (Elliott Erwitt)

...licht (kader van de film "Amores perros")

...moment kort (Elliott Erwitt)

...moment lang (Fredric Roberts en Bill Wittliff)

- P r i v a c y p r o j e c t - final presentation

2008-01-08T19:54:00.000+01:00

Standpunt objectief:

...subjectief:

...kader:

...licht:

...moment kort:

en moment lang: