Als ik eens geen mogelijkheid meer heb om de wereld met mijn ogen te bewonderen en voor dit gelegenheid zou ik 10-12 beelden mogen maken, die mij herinneringen brengen over wie ik ben en wat ik mis, wat voor beelden zouden dat kunnen zijn? Wat zou ik graag willen verzamelen en bewaren, als ik eens zou opgesloten zijn in mijn eigen zwarte gat, een nieuwe voor mij werkelijkheid, waaruit geen vlucht naar de daglicht is? Wat voor criteria zou ik stellen bij het kiezen van beelden? Wat zou ik nooit willen missen en met welke voorwerpen, gebeurtenissen, situaties, mensen zou ik makkelijk een afscheid kunnen nemen? Wordt dan beter voor mij om alles letterlijk te registreren om de werkelijke beeld te onthouden of het juist gunstiger is om sommige herinneringen abstract vast te legen en wat ruimte houden voor mijn verbeelding?
Wat zou ik dus nooit willen vergeten?
- het gezicht van mijn vriendje, met wie ik samen bijna 11 jaar ben,
- mijn eigen gezicht, die op mijn lang tijd geleden overleden moeder lijkt,
- mijn familiegenoten, die ik in mijn vaderland heb gelaten en die ik zeer erg mis,
- de hemel, die ik zo graag bekijk van een liggende in grass houding,
- de natuur alsook mooie landschappen, bergen dus en/of zee - mijn favoriete plekken, die tegelijkertijd te monumentaal zijn om hen met een blik om te ringen,
- het eten, dat ik eerst altijd met mijn ogen “smaak”,
- boeken, teksten, literatuur gewoon, waarvan ik hou en zonder kan niet,
- allerlei kunstzinnige werk en vooral de Russische iconografie, die ik me zo goed herinner van mijn vroege jeugd, toen ik nog regelmatig naar de kerk ging; ik geloof in kerk niet, maar ben nog steeds vol van respect voor de kunstzinnige schilderijen op de kerkplafond en de daar bijbehorende iconen,
- ik als een fotografe, als een observatrice van het nu,
- een kind, een luchthartig spellende/glimlachende kind nog onbewust van al die bestaande kwaad om hem heen; een kind, dat de wereld mooier maakt;
Volgens mijn idee moet ik de beelden duidelijk (bijna letterlijk) maken om hen zo te kunnen herinneren, maar ze moeten ook leesbaar voor de toeschouwer zijn. Mijn eerste pogingen zijn mislukt geweest, die door mij gekozen beelden communiceerden niet, waren te mooi, hadden geen verband met elkaar, vormden geen verhaal, zeiden niets over mijn belangstellingen of de verband tussen mij en dit wat op de foto's stond. Volgens de laatste advies van Bart en Mels heb ik van een kleur rolletje met 12 opnames precies 12 beelden moeten maken, die ook de laatste 12 beelden voor mij zullen zijn, die ik tot mijn laatste dag zal herinneren. Een rolletje met allemaal gelukte foto's. Nu ff een vraag of dat mogelijk is. Denk ik niet, want weet al nu dat ertussen zeker drie zitten, die ik niet meer wil gebruiken, dus de presentatievorm => een contactsheet maken, ev. vergroten en op een grote lichtbak te leggen is niet meer van toepassing. Gelukkig ben ik inmiddels tot een andere idee gekomen, namelijk iets wat heel veel beter bij dit opdracht zelf past. Hier bedoel ik de grote spoed, die assisteert bij een operatie: zsm verzamelen alles wat belangrijk voor mijzelf is, voordat ik blind wordt. Op deze manier heb ik al die beelden in een super stoere programma Poladroid naar polaroid foto's omgezet, om de haast te laten zien, met welke ik de zorgvuldige selectie voor mijn geheugen heb gedaan. Alleen twijfel ik nu, of het afdrukken van die foto's op een doorzichtige papier en leggen dit op een lichtbak de goede oplossing is. Ik vraag me nu af, of er misschien een doos/schatkist met al die foto's erin niet een betere oplossing is...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz