Het verhaal is af :) dankzij Henry, Pam en Babette. Ik vond de medewerking superleuk! interessant en leerzaam. En er is natuurlijk het idee beetje veranderd, maar stap voor stap...
Ik ben begonnen vanuit een object (uitgangspunt) vinden en pas dan is het verhaal onstaan. Allereerst (toen ik het plankje vond) wou ik een sprookje maken over een oud, verwoeste huis, dat een dark verhaal achter houdt, waar zou een geest kunnen verschijnen; maar helaas kon ik niet doorgaan, was door Mels en Bart gewaarschuwd dat het een documentaire moet worden, maar! kan wel op fictie gebaseerd zijn. Ik moest dus iets anders bedenken.
Stap 2:
Ik kwam echt toevallig op een idee dat er eigenlijk alles kan zijn dat van hout gemaakt is, maar zeker niet van onze dagelijkse, normale leven (ik bedoel een tafel of stoel, of een ander houten meubel) en gelukkig is het een vleugel geworden. Ja, heel mooi, alleen maar een beetje moeilijk in realisatie – ik ken namelijk niemand, die vleugel bespeelt. Maar ik ken Henry...
Stap3:
... en toen ontstond een idee om een verhaal te maken over een liefde van een mens voor een instrument. Prachtig! Maar wat nu? Hoe te vertellen zonder woorden zo’n verhaal?
Mijn eerst gedachte was dat ik een verbinding probeer te vinden/creeren tussen een mens en een instrument en daarom heb ik een paar vraagen aan Henry gesteld om beter te begrijpen waarom hij speelt gitaar en wat betekent het spelen voor hem. En dat was het. Ik was in staat om een verhaal te maken op basis van een interview met Henry. En precies dezelfde vraagen heb ik aan Pam en Babette gesteld en bij de volgende afspraken probeerde een foto-verhaal te maken.
Stap4:
En toen kwam een idee om een verbinding te zoeken tussen een boom, een instrument en een mens en ervan maken een begin voor mijn story om met een verhaal van elk personage verder te gaan. Heb heel veel foto's genomen, maar wist niet precies hoe hen te combineren. En hier kwam Mels met hulp.
Stap 5:
Babette - een derde personage van mijn verhaal heeft precies dezelfde vragen beantwoord als Pam en Henry. Onder krijg je te lezen wie is zij nu en waar gaat zij naartoe:
· Hmmm, ik denk dat ik nu iemand ben die redelijk in evenwicht is, ik kan me openstellen voor mensen en ik kan gereserveerd zijn, maar de constrasten zijn door de jaren heen iets minder groot geworden denk ik. Ik heb niet meer zo'n enorme muur om me heen en ik verdrink niet meer in mijn eigen emoties. Ik voel me nog geen fotograaf en ik weet ook niet of ik dat wil worden, wat ik wel weet is dat ik de wereld van kunstenaars heel leuk vind om in te vertoeven en welke rol ik daar in ga spelen zien we wel weer. Ik heb nooit echt een duidelijk beeld gehad van iets wat ik later als ik groot was wilde worden zoals andere kinderen die dat op een bepaald moment gewoon wisten, daar ben ik wel eens jaloers op geweest. Het is nooit mijn droom geweest om beroemd te worden, dus misschien ben ik in dat opzicht niet zo'n goed voorbeeld voor jouw opdracht, muziek was (en is in mindere matige nog steeds) een belangrijke uitlaatklep voor me, maar ik denk dat toen ik begon met gitaar spelen het een bittere noodzaak voor me was omdat ik nooit praatte over mijn gevoelens en muziek maken op dat moment de enige manier was voor mij om mezelf te laten horen.
· Mijn vader heeft vroeger ook gitaar gespeeld en hij had nog een gitaar op zolder staan waar hij niets mee deed. Op een dag heb ik dat ding gewoon gepakt en ben aan wat snaren gaan trekken en zo is het begonnen. Daarna heb ik zijn gitaarkist akkoordenboekje gepakt en heb gelezen waar je je vingers neer moest zetten om andere akkoorden te krijgen en dat heb ik gedaan. Ik wilde zo graag dat stomme dorp uit waar ik woonde en ik werd voor het eerst van mijn leven verliefd. Dit gebeuren zette mijn hele leven op zijn kop, ik had wel vaker een vriendje gehad en verkering gehad, maar echt blij werd ik er nooit van, ik dacht dat ik te nuchter was om verliefd te worden. Maar toen ik eindelijk voor het eerst van mijn leven verliefd werd durfde ik dit niemand te vertellen, want ik was verliefd geworden op een vrouw. De enige manier waarop ik hier toch over kon 'praten' was liedjes schrijven in het engels en lekker alles van me af zingen en spelen.
· Ik ben wel bezig geweest met het opnemen van demo's, heb veel opgetreden in kroegen, festivals, zelfs meegedaan aan een televisieshow en op een gegeven moment zag het er best serieus uit toen ik werd voorgesteld aan een engelse producer die een doorbrekende band onder contract had en wilde dat ik met hun mee ging doen aan hun europese tour, ik heb dit niet gedaan omdat ik niet het idee had dat ik hier gelukkig van zou worden. Ik werd op een gegeven moment echt depressief van mijn eigen liedjes en wilde leren om echt met mensen over mijn gevoel te praten en ik wilde met mezelf aan de slag om er voor te zorgen dat ik gelukkiger werd met mezelf. De muziekwereld is niet alleen een wereld van glitter en glamour, het is ook een wereld van eenzaamheid en drank en drugsverslavingen, niet een wereld waar ik in wilde blijven. Verder had ik ook het idee dat ik gewoon vast zat, ik heb een aantal gitaarlessen gevolgd om bladmuziek te leren lezen en om verder te kunnen komen, maar de lol ging er voor mij snel af.
· Ik weet niet of ik op een bepaald moment heb besloten om mijn 'droom' op te geven, ik ben gewoon andere dingen gaan doen en heb de muziek laten verwateren denk ik. Ik ben me meer bezig gaan houden met werken aan mezelf en uitzoeken welke dingen ik allemaal leuk vond, ben gaan fotograferen en ben lekker gaan sporten, ik wilde dingen doen waar ik me beter van ging voelen.
· Wat heb ik allemaal bereikt... Ik heb bewezen dat ik goed voor mezelf kan zorgen, ik kan gelukkig zijn met en zonder een relatie. Ik vind het heel stoer dat ik nu studeer aan de kunstacademie vooral, haha. Vroeger op de lagere school zeiden mijn leraren dat er nooit veel van me terecht zou komen, ik zou nog niet eens LBO niveau hebben volgens hun, dus ik vind het heel stoer dat ik na de MAVO en jaren werken in fabrieken toch naar de MBO ben gegaan en ik op mijn 28ste ben begonnen te studeren aan een HBO opleiding en dat het ook nog best goed gaat ook, ik ben lang niet zo dom als zij dachten (en ik ook heel lang heb geloofd dankzij hun). Ik heb een leuk gezinnetje samen met mijn vriendin en hond en heb een paar lieve trouwe vrienden en ik ben natuurlijk nooit helemaal tevreden en niet altijd gelukkig met mijn leven en de beslissingen die ik heb gemaakt, maar ik ben op de goede weg denk ik...
Wie ben jij nu en wie wou je worden toen je nog plannde je toekomst?
Poe, dat is helemaal niet zo'n makkelijke vraag eigenlijk!
Mijn grootste probleem is vroeger geweest dat ik mijn toekomst niet plande. Ik rolde eigenlijk overal in, zonder zelf heel bewust ergens voor te kiezen. Ik heb altijd gedaan wat andere mensen vonden dat ik goed kon en waar ik dus in door moest gaan. Ik heb veel te weinig nagedacht over wat IK nou eigenlijk wilde. En dat is me op latere leeftijd uiteraard opgebroken toen ik besefte dat ik zo vast zat in een leven dat ik eigenlijk nooit heb gewild .. ik was voornamelijk dingen aan het doen omdat het moest en niet omdat ik dat wilde.
En toen moest ik na gaan denken over wat ik nou eigenlijk had willen worden en wie ik nu ben (precies je vraag dus).
Ik ben altijd goed geweest in wiskunde (in eigenlijk alle vakken op school wel) en omdat mijn leraar getrouwd was met iemand die op de universiteit les gaf in Informatica, ben ik daar ook informatica gaan studeren. Ook nu weer niet goed zelf nagedacht.
Ik denk achteraf, dat ik veel liever een creatieve studie had willen doen, zoals kunst academie. Maar destijds is dat allemaal niet zo gestimuleerd op school ... Mijn tekenleraar kraakte me altijd af, terwijl ik vond dat ik helemaal niet zo slecht was in tekenen.
Ik was niet slecht in muziek, maar mijn interesse is altijd veelste breed geweest, waardoor ik alles wel goed kon, maar weinig dingen echt met heel veel diepgang. Zo speelde ik dus eerst blokfluit, daarna ook altfluit erbij. Toen cello en eigenlijk wilde ik ook saxofoon spelen, maar daar was het geld niet voor.
Anyway, mijn studie informatica ging vrij gemakkelijk en na mijn studie toen ik ging solliciteren werd ik ook makkelijk aangenomen bij een groot IT bedrijf.
Waar ik vervolgens bijna 12 jaar veelste hard heb gewerkt ...
Inmiddels had ik ook 2 kleine meisjes gekregen die flink wat van me eisten (die zijn nu 4 en 6). Ik ben toen een tijdje thuis geweest, een sabbattical van mijn werk. En daarna ben ik overgestapt naar een klein bedrijf waar ik slechts 16 uur werk, volledig vanuit huis. En alle school vakanties ben ik vrij, zodat ik er voor de kinderen kan zijn.
Dit was voor mij een grote keuze, omdat ik een stuk financiele zekerheid ging laten varen om meer tijd te hebben om dingen te doen die ik wel echt leuk vind.
Het werk doen ik nog steeds om geld te verdienen, maar ik heb daarnaast nu veel meer tijd om mijn creativiteit te ontplooien.
Dat behelst dingen als schilderen, boekjes schrijven voor de kinderen (http://www.lulu.com/content/1844535) en ook educatieve spelletjes ontwikkelen (in eerste instantie voor mijn eigen kinderen, maar wellicht kan dat nog eens meer worden).
Ik heb wat plaatjes aan de mail geplakt met waar ik mee bezig ben/was. Muziek staat wel altijd heel centraal in mijn schilderijen. Net als 'evenwicht' en 'de bron' en 'het leven' of hoe je dat wil noemen.
Voor muziek is helaas nog steeds vaak weinig tijd en ik speel alleen nog voor mijn eigen plezier.
Hoe was je avontuur met een instrument/muziek begonnen?
Op de lagere school kon je als je muziek wilde leren spelen met blokfluit beginnen. De juf die les gaf, was iemand die zelf cello speelde. Ik vond het een erg mooi instrument en ben toen met les bij haar begonnen op de cello. Achteraf heb ik dus ook het idee dat ik hierin ben gerold. Wat als zij iets anders had bespeeld?? Maar ik ben wel blij met mijn cello, want ik vind het nu zeker een heel mooi instrument.
Hoe heb je het bespelen van een instrument geleerd - op school of zelf van passie?
Via school dus en daarna bij een prive juf. Ik heb nog een tijdje op de muziekschool les gehad en toen een hele tijd niks. Ik ging studeren en mijn ouders hebben toen mijn cello verkocht, omdat ik niet meer oefende.
Pas toen ik weer op mij zelf woonde en genoeg geld verdiende, heb ik zelf een cello gekocht en ben ik weer les gaan nemen. Eerst weer op de muziekschool, maar dat was altijd maar 25 minuten, veelste kort. Bovendien hield en hou ik nog steeds niet van het eindeloze oefenen.
Ik denk echter wel dat je zonder les niet echt goed kan worden. Je leert jezelf veel te makkelijk verkeerde zaken aan.
Wat was de reden dat jij niet door met je passie ging?
Life is what happens to you while you're busy making other plans ...
Zoals gezegd had ik een erg brede interesse. Er zijn zoveel dingen die ik wil doen, dat ik te weinig tijd had om de muziek genoeg diepgang te geven. Daarom was les vrij lastig, want iedere week les betekent wel dat je daarnaast nog 6 avonden moest oefenen en dat lukte me gewoon niet. Niet met werk en kleine kinderen erbij.
Wanneer ben je tot een besslising gekommen om jouw droomen op te geven?
Eigenlijk is het andersom .. ik heb eindelijk alle zekerheid los gelaten en ben nu bezig veel meer dingen te doen die ik leuk vind. Het liefst zou ik daar NOG meer tijd voor hebben of weer een studie oppakken. Maar deze keer een studie die ik echt leuk vind. Bijvoorbeeld fotografie ;-). Maar ik zit er ook aan te denken om alsnog saxofoon te gaan spelen.
Het is voor mij een eye-opener dat ik zelf de keuze heb om te doen wat ik wil. En dat je je dromen absoluut wel waar kunt maken. Je hoeft niet perse veel geld te verdienen of een carriere ... Gelukkig heb ik ook makkelijk die mogelijkheid omdat mijn man voldoende verdient. Maar het was voor mij toch spannend om mijn studie en alles los te laten en voor mijzelf te kiezen.
Wat heb je tot nu toe bereikt en wat wil nog bereiken? (de meeste mensen die iets met muziek of andere artistieke beroepen hebben te maken zijn meestal wat gevoeliger en meer creatief; daarom vind ik zulke persoonlijkheden echt spannend en interessant; zelfs als zijn leven en werkelijkheid beetje of helemaal anders eruitziet dan de plannen in het verleden ;)
Ik vind het dus erg leuk om creatief bezig te zijn, maar heb niet de bedoeling daar perse mijn beroep van te maken of er geld mee te verdienen. Wat ik wil bereiken is denk ik op een gegeven moment de IT echt achter me te laten en alleen maar dingen te doen die ik leuk vind en ik hoop een manier te vinden om dat te kunnen gebruiken om ook mijn werkende leven te kunnen vullen.
Met wat een soort boom kan je je vergelijken?
Daar ga ik nog even over nadenken ...
Henry (31) is een enorm leuke en gastvrije jongen die al bijna 20 jaar gitaar speelt. Beetje verlegen. Met groote hart. Brengt zijn meeste tijd binnen zijn ontzettend mooi huisje door. Woont samen met zijn broer, die ook van muziek houdt, maar een ander soort muziek dan Henry.
Een gitaar is een beste vriend van Henry. Maar Henry is geen teamspeler. Probeerde wel in een bandje te spelen, maar na een tijd wist hij zeker dat de medewerking nooit goed zal gaan. Zijn romantische natuur leidt hem tot eenzaamheid binnen muziek smaak dat hij verkiest. Vindt het beetje jammer, maar niet echt belangerijk. Ontspanning. Dat is precies wat muziek voor hem is. Een soort van zijn eigen wereld welk hij consequent opbouwt, waar hij het liefst zijn tijd doorbrengt als hij zenuwachtig of gewoon moe van de buitenwereld is.
Henry’s passie voor muziek is al 20 jaar geleden ontstaan. Er stond een gitaar in zijn ouders huis. Zijn oom, die ook gitaar speelt, heeft hem geholpen. En de openbare bibliotheek. Muzieknoten. Akkoorden. Henry was op zoek naar een middel die hem beter kon laten zien hoe zijn potentieel kon worden gebruiken. Gevonden. Doorgegaan.
Henry heeft ooit gedroomd om zijn talent met anderen te delen. Componeert zijn eigen liedjes. Schrijft teksten om zichzelf uit te drukken maar tot heden heeft niet gedurfd om voor iemand anders te zingen. Hij weet niet hoe zijn stem klinkt. Wilt eerst zich op te nemen.
Henry vindt het niet leuk om voor groote publiek op te treden. Wordt zenuwachtig. Voelt zich niet comfortabel. Heeft behoefte aan plassen. Speelt gitaar zelfs bijna nooit op gezinsfeesten. Henry houdt zijn talent alleen voor zichzelf en geniet ervan.
Henry is werkzaam bij een groote logistieke bedrijf. Is daar een buddy-trainer. Coach die helemaal niks heeft te maken met muziek. Hij wou ooit een dierenarts of jurist worden om dienst te brengen in de maatschapij – een goed man die altijd helpt. Zo is hij nu. Verwacht niet veel van het leven. Leeft gewoon. Met brede glimlach op zijn gezicht...
(dat hangt af van een mens wat hij wil/kan doen met een instrument, dat ooit een boom in de hart van de natuur was; als het samenwerken goed gaat, kunnen er veel mooie dingen onstaan..)
Verhaalen van de personages van mijn verhaaltje in het vervolg...
